Maand: oktober 2016

Glimlach van een moeder

glimlach van een moeder

Het is twee jaar geleden dat ik van de een op de andere dag in de wereld der moeders terecht kwam, en ondanks dat ik me plechtig voornam om nooit zo’n ‘typische’ moeder te worden, moet ik bekennen dat ik volledig aan dat beeld voldoe.

Ik herken me in de columns over ‘de gehaaste moeder’: ook ik zit meerdere keren per week hijgend op de fiets met een zingende peuter, en terwijl de zingende peuter er dan uitziet om door een ringetje te halen, heb ik mijn haar in een rommelige knot zitten omdat ik geen tijd had om het te wassen (laat staan te föhnen).

Even ingrijpen

Ik herken me ook weleens in ‘de bezorgde moeder’:  de moeder die in de speeltuin geen gesprek kan voeren omdat ze continu angstig rondkijkt, de omgeving scant op gevaren, en probeert in te schatten of de peuter wel of net niet zelf op dat glijbaantje kan. Mijn naaste omgeving geeft gesprekken met mij inmiddels maar op, omdat de gemiddelde lengte van mijn zinnen drie woorden is en daarna altijd gevolgd worden door een excuus: ‘Sorry hoor, ik moet even ingrijpen nu’.

Het mag duidelijk zijn: een typische moeder is een moeder die zich voorneemt om niet zo’n typische moeder te worden en het dan in alle opzichten wél wordt. En terwijl we allemaal volhouden dat er niet zoiets als een typische moeder bestaat (iedere moeder doet het op haar eigen manier) herkennen we ons stiekem best wel in de grappen, beschrijvingen en vooroordelen. Het ligt aan het aantal uren slaap van de nacht ervoor of we daarom kunnen lachen of dat we in een hysterische woede-aanval uitbarsten. Wees gewaarschuwd.

Mooie moeders

Maar als ik de rommelige knotjes, regelmatige paniekaanvallen, wallen en woedende tirades opzij schuif, blijven er mooie typische moeders over. Een moeder die in de trein zit te genieten omdat haar kind van vijf met een game boy in zijn handen tegen haar aankruipt. Een moeder met haar baby van een paar dagen oud op schoot, die ondanks de gebroken nachten en een horrorbevalling verwonderd naar dat kleine wurmpje kijkt. Een moeder die de snotneus van haar zoontje afveegt en hem dan tevreden en zorgzaam aankijkt als zijn gezichtje weer schoon is. Een moeder die niets meekrijgt van Sesamstraat, omdat ze liefdevol de haren van haar dochter kamt.

Moeders die vol trots met hun kind naar het consultatiebureau gaan en glunderen bij ieder complimentje. Ook dat zijn typische moeders, te herkennen aan hun typische glimlach. Een glimlach vol liefde, zorgzaamheid, melancholie, pijn en angst. Een glimlach vol trots, genegenheid, verantwoordelijkheid en humor. Een glimlach met zoveel tegenstrijdige gevoelens in zich dat de lach er zacht en nederig van wordt. Zo’n typische moederglimlach, en ik ben blij te kunnen melden dat ik hem dagelijks lach.