Maand: november 2017

Tranen van witte chocolade

Ik stond een paar dagen geleden op de weegschaal en sindsdien ben ik er, niet meer vanaf geweest. Figuurlijk dan, he. Ik zie nog steeds de cijfers voor me, inktzwart prijkend op het schermpje. Fuck! Mijn zwaarste gewicht ooit.

Nu bevind ik me tussen twee werelden. De wereld van Eva Longoria (skinny & petite) en Adele (mooi en vol). Soms zit Eva op mijn linkerschouder en zegt ze: “Moniek, je zou nu niet drie oliebollen moeten eten. Zo kom je nooit meer op je oude gewicht, en je spijkerbroek zit nu al strak!” En dan komt Adele me vertellen dat schoonheid toch niets te maken heeft met gewicht en dat ik er met nieuwe, slim uitgekozen kleding nog steeds mooi uitzie. The end of the story? Ik eet drie oliebollen.

Om het allemaal nog ingewikkelder te maken, leer ik ondertussen door ayurveda en hier en daar een snufje boeddhisme dat ik vooral van mezelf moet houden en mezelf moet accepteren zoals ik ben. Wat betekent dat in dit voorbeeld? Is er in de hemel der zelfacceptatie een oliebollenkraam? Is er marsepein te koop? En hoe zit het met witte chocolade?

Zoals wel vaker is het antwoord niet te vinden in zelfhulpboeken. Ik heb nu zelf maar weer eens het woord ‘balans’ uit de vriezer gehaald en tel braaf m’n calorietjes. Een stukje tiramisu mag, maar dan neem ik ‘s middags een salade. Een glas wijn op donderdag is prima, maar dan is het van maandag tot en met woensdag gewoon thee. Dat gaat meestal goed, maar soms laat ik me iets teveel beïnvloeden door de naaste omgeving. Zo heb ik een lieve vriend die vaak thuiskomt met de lekkerste kaasjes en een gezellige buurvrouw die, als ik haar vraag hoe het met haar gaat, steevast antwoordt: “Goed! Ik ben dik maar gelukkig!”