Maand: mei 2019

Levenswijsheid vanaf een Italiaans terras

BLOG Levenswijsheid vanaf een Italiaans terras

We zijn in Toscane. Vanmorgen dronken we echte Italiaanse koffie, op een echt Italiaans terras. We aten crepes met bosvruchten en meer suiker dan goed voor je is. Het weer was zacht; een voorzichtig briesje speelde met onze haren. We hadden geen haast en geen plan. Ons gespreksniveau had zich aangepast aan dit lome vakantiegevoel.

Lela: “Wanneer mag ik paardrijden?”
Ik: “Misschien strakjes, we moeten even afwachten of het niet gaat regenen.”
Lela, dagdromend: “Dan ga ik heel hard, en ik ga bloemetjes in de manen van Zurina doen.”

Maurits, dagdromend: “Ik zou wel een vakantiehuisje in Toscane willen hebben.”
Ik: “Hoe duur zou dat zijn?”
Maurits, plots uit zijn dagdroom gehaald: “Te duur.”

Lela: “Over hoe lang mag ik paardrijden?”
Maurits: “We gaan het straks vragen, als we in het vakantiehuisje zijn.”
Maxime, die genoeg had van haar fruithapje: “Whaawhawhaha.”

Maurits: “Je kunt hier op elke hoek van de straat lekkere koffie krijgen. Anders tel je niet mee in Italië.”
Maxime: “Whaa!”
Ik, wenkend naar de ober: “Mogen we nog twee cappuccino’s?”
Lela, ongeduldig: “Mag. Ik. Nou. Ein. De. Lijk. Paard. Rijdennn?”

Levenswijsheid

En opeens denk ik, nippend aan mijn cappuccino, aan vriend R. Geen boeddhist, filosoof of spiritueel wonder. Gewoon een nuchtere Hollander die ons dit vakantieadres in het hart van Toscane aanraadde. Hij gaat hier al tien jaar naartoe en zijn beschrijving van de ideale vakantie luidt als volgt: “Als je honger hebt, eet je wat. Als je dorst hebt, pak je wat te drinken. En als je moe bent, ga je lekker slapen.”

Dus mensen, pure levenswijsheid vanaf een Italiaans terras. Zo simpel is een ideale vakantie. Het is geen beschrijving voor in een reisbrochure, maar het klopt wel. Je moet alleen het. Paardrijden. Niet. Ver. Geten.

Montecatini Alto, Toscane.

Gewoon bijzonder

Maxime heeft een motto. Yep, echt waar. Ze kan nog niet praten of kruipen, maar ze heeft al een levensmotto en ze leeft het iedere dag.

Waarschijnlijk ken je ons verhaal over de geboorte en de diagnose van Maxime wel. Kort samengevat: Maxime heeft vlak voor de bevalling zuurstoftekort gehad en wel zo ernstig dat er sprake is van een behoorlijke hersenschade. Die hersenschade resulteert in cerebrale parese (CP, een verhoogde spierspanning). Daardoor zal ze later zeer waarschijnlijk motorische beperkingen hebben, maar hoe, waar en hoe ernstig is nog niet te zeggen.

Geboortekaartje

Maxime werd geboren met 33 weken, ook al zoiets waar we niet gerust op waren. Zou ze het überhaupt redden? De eerste weken zaten vol verdriet, angst en onzekerheid. Een lief geboortekaartje versturen was het laatste op onze hectische to-do lijst. We verstuurden het geboortekaartje pas toen Maxime eindelijk veilig thuis was.

Ik heb lang nagedacht over de tekst. Ik wilde het kaartje iets bijzonders geven, passend bij Maxime en haar situatie. Maar het moest ook hoopvol en blij zijn. En opeens dacht ik aan iets wat Lela tegen haar oma zei toen ik nog zwanger was. Zo ontstond de tekst voor het geboortekaartje van Maxime:

‘Hoe vind je het om grote zus te worden?’ vroeg haar oma een paar maanden geleden. ‘Gewoon’, antwoordde Lela, en ze ging door met tekenen alsof er niets aan de hand was. Voor sommigen is dat niets anders dan een nuchter antwoord van een kleuter. Wij halen er, terugkijkend op de afgelopen weken, een mooie levensles uit: het bijzondere is soms heel gewoon, en het gewone heel bijzonder.

Vorige week werd Maxime gedoopt. En mijn vriend benoemde het nog maar eens: “Maxime is ‘gewoon’ een lieve baby, die ‘gewoon’ haar ontwikkelingen moet doormaken. Maar het licht dat in haar schijnt is oogverblindend. Ik geloof dat zij een levenskracht heeft die ons allemaal nog zal doen verbazen. Maxime zal zich ‘gewoon’ ontwikkelen tot een heel bijzonder meisje.”

Ben je niet op je best? Maak een nulmeting van jezelf

Ben je niet op je best? Maak een nulmeting van jezelf

Ik staar geregeld naar grafieken, tabellen, vergelijkingen en Exceldocumenten. Niet omdat ik nou zo wiskundig, administratief, economisch of cijferlievend ben. Integendeel. Maar omdat ik me bezig houd met het veranderen of verbeteren van content op websites. En dan zijn nulmetingen een part of the job.

Ken je de term ‘nulmeting’? Het is een inventarisatie van de huidige situatie. In mijn geval is het vaak een Excel- of PowerPointbestand. Hoeveel bezoekers heeft de website nu, hoe lang kijkt een bezoeker gemiddeld op de site, welke pagina’s worden het best bezocht, wat is de bounce rate, etc. En hoewel ik me kan voorstellen dat je nu misschien gapend dit artikel leest, word ik altijd heel blij van een nulmeting. Want het is de eerste stap naar verandering.

Op mijn bordje

Wie mij in het dagelijks leven kent weet dat er momenteel veel op mijn bordje ligt. Mijn lijf begint daar zo langzamerhand steeds vaker op te reageren. Ik heb tientallen onverklaarbare pijntjes, weinig energie en steeds meer intoleranties. Dus toen ik laatst een nulmeting maakte van een website dacht ik: waarom maak ik eigenlijk geen nulmeting van mezelf?

The naked truth

Is het niet een idee om eens op te schrijven hoe ik me nu voel? Gewoon keihard zoals het is. Zwart op wit. The naked truth. Want zoals ik dat ook zo vaak op mijn werk zie; een analyse van de huidige situatie is je vertrekpunt. Als je je bewust bent van hoe het nú is, kun je werken aan verbeteringen.

Nu-meting

Niet helemaal een nulmeting dus, maar meer een nu-meting. Lastig te vangen in een Excelletje of grafiek, maar wel makkelijk op een A4-tje, in een notitieboekje of in een bullet journal. Schrijf op hoe het nu met je gaat. Hoe voelt je lijf, hoe voelt je hoofd? Hoe zien je dagen eruit, waar heb je behoefte aan? Waar kom je niet aan toe? Wat vind je belangrijk?

Schrijf het op, gooi het eruit. Werk aan jezelf, en pak je nu-meting er na een paar maanden weer bij. Gaat het beter met je? Voel je je lichter, relaxter, blijer? Dan ben je goed op weg. Voel je nog geen verbetering? Dan is het goede nieuws: je kunt altijd weer bij nul beginnen.