Maand: september 2019

Bullet journaling: 7x makkelijke planner lay-outs

Het is een jaarlijkse traditie: vanaf september hebben wij zes maanden lang geen rust meer. Ons gezin, onze familie, buren, vrienden: alles en iedereen om ons heen is jarig en dan heb ik het nog niet eens over Sint-maarten, Sinterklaas, kerst en de jaarwisseling. The stress is real. Het sleutelwoord: planning.

Om de stress dit jaar enigszins te beperken begin ik alvast met het maken van maandelijkse planners in m’n bullet journal. Op die manier:

  • vergeet ik geen verjaardagen meer (want ik heb ze allemaal hoogst persoonlijk opgeschreven);
  • kan ik het beter financieel plannen (want ik heb een duidelijk overzicht waarmee ik een budget kan maken);
  • kan ik gericht kado’s kopen als ik iets leuks zie in de stad;
  • voelt het alsof ik heel volwassen bezig ben en enigszins controle heb over het leven 😉
  • heb ik een excuus om weer een nieuwe Leuchtturm1917 te kopen (deze mosgroene!).

Planner lay-outs

Als je net als ik drukke maanden in het verschiet hebt, heb je misschien wel wat aan onderstaande makkelijke, snelle en minimalistische planner lay-outs voor in je bullet journal of notitieboek. Sluit jezelf ergens in huis op met een kop koffie, fineliners en papier… En alles komt goed. Succes!

Foto: Edna Ballance
Foto: forevergoodlife
Foto: sidereallife.com
Foto: Cindy
Foto: the fab 20’s
Foto: the fab 20’s
Foto: Pinterest

Gymles

De ochtend liep fout. Er was een baby die opeens om 5 uur al een fles wilde, er waren twee ouders die daarna weer in slaap vielen en vervolgens de wekker uitdrukten, er was een kleuter die het niet eens was met haar (enige schone) outfit, en er was een lekke fietsband. Na een hoop gechagrijn en gehaast liep ik mopperend met de kleuter naar school. Tot ik me besefte hoe normaal mijn gezin is. Met haast en gemopper.

Normale momenten zijn voor mij, en voor ons als gezin, heel bijzonder geworden. Want we weten dat de toekomst van Max er (iets) anders uit zal zien dan normaal of gemiddeld.

En dat doet iets met je. Als ouder. Ik kan niet zeggen dat ik er nog steeds verdrietig om ben (al zijn er echt wel moeilijke momenten en had ik het uiteraard allemaal liever anders gezien). Maar inmiddels houden we zoveel van ons altijd vrolijke poppetje dat het verdriet erbij verbleekt. En we zijn enorm dankbaar voor het feit dat ze het zo goed doet. Tot nu toe worden de kinderartsen stil van haar (want de statistieken kloppen nu niet meer) en de revalidatieartsen enthousiast. En dat is precies waar we, een jaar geleden, alleen maar van konden dromen.

Het verdriet, de onzekerheid, de angst, de liefde en ook de dankbaarheid hebben mij een beter mens gemaakt. Kwetsbaarder en veel gevoeliger. Maar ook vrolijker en meer betrokken. Als ouder van een kind met een beperking leer je dat de steun en hulp van anderen zo ontzettend nodig is in het leven. Je leert dat we eigenlijk elkaar allemaal keihard nodig hebben. Als buurt. Als stadsgenoten. Als maatschappij. En als lotgenoten op deze ronddraaiende planeet (ja, ik ben ook heel filosofisch geworden).

Gymmen met een beperking

Laatst had ik een gesprek met een mede-cp-moeder. Ze vertelde dat haar kind met cp, na een paar jaar op een reguliere basisschool te hebben gezeten, toch het advies kreeg om naar een ‘speciale’ school te gaan. Niet omdat ze het reguliere onderwijs niet aankon. Nee, dat niet. Het meisje was alleen motorisch aangedaan, verstandelijk was ze helemaal oké. Maar doordat ze motorisch niet zo sterk en snel was als de andere kinderen, leunde ze weleens op een van haar klasgenootjes tijdens de gymles. Of ze pakte iemands hand als ze haar evenwicht verloor. En dat was niet de bedoeling, aldus de betreffende basisschoollerares.

Nu wil ik deze lerares een les meegeven. Iedereen, ook jij, zal weleens iets meemaken waardoor je even wankel in het leven staat. Waardoor je keihard de steun van een ander nodig hebt. Omdat je het simpelweg niet alleen kunt. En als je dan met je kwetsbare en gebroken ziel de deur opendoet en een pan eten ziet staan (thanks Maaike!), of je komt thuis en je vindt lieve kaartjes op de deurmat, of je krijgt een arm om je heen op een moment dat je het niet meer ziet zitten: dan voel je liefde. Ook al dacht je dat je dat nooit meer zou kunnen voelen.

Mijn conclusie na een verdrietig en onzeker eerste levensjaar van mijn lieve Max: liefde wint altijd terrein. Hoe hard, hobbelig, mistig en grauw dat terrein ook is. Laten we onze kinderen, verdorie, op zijn minst leren dat ze niet alleen op dat terrein staan.

De illusie van controle (oftewel: bullet journaling)

Bullet journaling werkt rustgevend. Je wordt productiever en meer gemotiveerd om je doelen te halen. Lees hier waarom

Vandaag had ik een vergadering bij een van mijn opdrachtgevers. Ik kwam als laatste aan en trof mijn collega’s rond een tafel met een verzameling aan essentiële vergaderdingen: koppen koffie en thee, laptops, telefoons, een keurig opgerolde iPhone-oplader en Smints. Toen ik daar mijn bullet journal aan toevoegde, keken mijn collega’s met verbazing naar mijn zorgvuldig vormgegeven to-do-lists. Was dit echt?

Ja, lieve collega’s, dit is echt. Na de gebruikelijke grappen en opmerkingen ‘dit kost je meer tijd dan de taken op je to do-list’ en ‘dat je daar tijd voor hebt’, probeerde ik ze uit te leggen waarom bullet journaling zo rustgevend is. ‘Hiermee heb ik het idee dat ik het leven enigszins onder controle heb, al is het maar een illusie’, probeerde ik. Ze keken me nog steeds wantrouwend aan, en eigenlijk begreep ik dat ook wel.

Thuis stuitte ik op dit artikel van Anna Russell, The New Yorker, die net als ik kickt op de illusie van controle: “The real appeal of bullet journaling lies in the illusion of control it offers; anyone might be saved.” De kop van het artikel: Can Bullet Journaling Save You? 

Washi-tape

Mijn antwoord? Ja. Bullet journaling kan je redden. Het is een manier om orde aan te brengen in de wirwar van to do’s, gedachten en ideeën die je dagelijks hebt. En dan op een manier die bij jóu past. En die jij mooi vindt. Het is een manier om je tijd te vullen met de dingen die jij echt belangrijk vindt. Het bijhouden van je doelen, het afvinken van taken, gewoon maar wat tekenen of foto’s, knipsels, gedichten en washi-tape plakken: you name it.

Ryder Carroll, de guru des bullet journal-guru’s, zegt in het New York-artikel: “The Bullet Journal is designed to embrace the chaos that is life. The Bullet Journal method’s mission is to help us become mindful about how we spend our two most valuable resources in life: our time and our energy.”

Et voila, collega’s. Plak daar een washi-tape omheen, en niemand kan er tegenop.

PS: Op Pinterest verzamel ik inspiratie voor self care layouts in je bullet journal. Volg mijn bullet journaling/self care bord.

Self care boekenlijst (eeuwig under construction)

Deze lijst met mijn boekentips is voor altijd en eeuwig under construction.

Rivieren keren nooit terug, van Joke J. Hermsen.
De Groene Amsterdammer noemt dit boek een ‘melachonieke roadnovel’. Ik wilde dat ik die term zelf bedacht had. Anyway. Het is een prachtig boek over het mooie en pijnlijke van (jeugd)herinneringen, onverwerkte trauma’s en de ontroerende zoektocht naar de waarheid. Zo. Heb ik dat mooi gezegd, de Groene Amsterdammer?

Ga je eigen weg! van Margrit Irgang.
Het is een beetje lullig dat ik dit boek op deze lijst zet, want hij is niet meer leverbaar. Mocht je toch ergens een exemplaar tegenkomen (op een oude rommelmarkt of een stoffige zolder): neem ‘m mee. Het is mijn persoonlijke bijbel; mijn werkboek in tijden dat ik mezelf kwijt ben.

Kikker gaat fietsen, van Maarten van Buuren.
De ondertitel vind ik vooral leuk: ‘Over het leed dat leven heet.’ Een boek met twee geinige titels over een niet zo’n gezellig onderwerp: depressie. De schrijver is gaan schrijven om er niet aan onderdoor te gaan. Absoluut het lezen waard.

Ik vond dit stukje uit de recensie van het Parool treffend: ‘Want daarvan weet hij je wel te doordringen: depressie is niet een aandoening van mensen die wel eens ‘somber’ zijn of ‘depressief’, het is de totale afbraak van het leven, een zwarte zon boven een geblakerd landschap. Niet alleen kun je niets meer, je wilt ook niets meer.’

Dit klinkt suf, maar lezen is écht goed voor je (ik heb het herontdekt)

Lezen is goed voor je. Lees hier waarom.

Na een pauze van, ik durf het bijna niet te zeggen maar het waren jaren (!), heb ik sinds kort het lezen herontdekt. Gek, want met een eigen business en twee kleine kinderen (waarvan een met extra zorg), heb ik het drukker dan ooit. Toch merk ik dat ik steeds vaker weer naar een boek grijp. We zijn zélfs (met het hele gezin) lid geworden van de bieb!

Ik merk dat het lezen een steeds grotere rol in mijn leven begint in te nemen. Ten eerste ben ik, op een ander level, gaan inzien hoe belangrijk het is om te kunnen lezen en schrijven. Toen Max net geboren was, dacht ik veel na over haar toekomst met beperkingen. En ik besloot al snel dat ik haar altijd zou stimuleren om te lezen. Net zoals ik dat doe bij mijn oudste dochter.

Want, beperkingen of niet, door te lezen kun je zo veel (‘A reader lives a thousand lives before he dies’). Je leert je fantasie in te zetten. Je leest over de meest bijzondere plekken. Je leert mensen kennen. Je doet kennis op. Je verbetert je concentratie. Je neemt tijd voor jezelf. Je ontdekt wat je interessant vindt, en waar je voor staat in het leven.

En terwijl ik er in ons drukke bestaan voor zorg dat we tweewekelijks naar de bieb gaan, zorgen de boeken die ik in huis haal voor mij. Ze geven me de troost en rust die ik nodig heb. En soms een inspiratieboost. Of een schop onder de kont. En heel vaak geven ze me mooie inzichten waar ik mee verder kan.

Enfin. Dit is geen door de bieb gesponsord bericht. Het is gewoon mijn tip aan mijn dochters, en aan jou, jullie, aan iedereen: ga lezen.

8 redenen om vanavond nog te beginnen aan een (nieuw) boek:

  • Lezen is makkelijk. Behalve zorgen dat je een boek in huis hebt hoef je er verder vrij weinig inspanning voor te leveren. In tijden dat het leven al extra inspanning van je vraagt, is dat een welkome bijkomstigheid 🙂
  • Het is het perfecte excuus voor ‘comfort things’ zoals een warm dekentje, een kop thee of (what the hack) een kop warme chocolademelk. Met wierook en kaarslicht maak je het helemaal af.
  • Lezen zorgt voor nieuwe inzichten. Niet alleen door het boek dat je leest, ook het lezen zelf zorgt ervoor dat je hersenen ‘out of the box’ denken.
  • Als je net zo’n letterliefhebber bent als ik, zul je erachter komen dat mooie woorden, perfect geformuleerde gevoelens en zinnen waar de emotie vanaf druipt je enorm kunnen troosten. Ook al snotter je er een pak zakdoekjes bij weg.
  • Lezen zorgt ervoor dat je even, al is het maar even, niet met je eigen shit bezig bent. Echt, iedere minuut ‘vrij’ van zorgen is een enorme winst. Ga lezen.
  • Lezen verbetert je concentratie. Want je brein is eindelijk eens niet met dertig dingen tegelijk bezig (note: wel je telefoon wegleggen).
  • Door een boek te lezen voor het slapen gaan, slaap je beter en sneller.
  • En wat ik hierboven allemaal heb opgeschreven, is ook nog eens wetenschappelijk aangetoond. De University of Sussex ontdekte bijvoorbeeld dat het stresshormoon met 68% was gedaald na slechts zes (!) minuten lezen.

Heb ik je geïnspireerd om weer eens een boek open te slaan? Zo ja, hier houd ik een lijst bij vol boeken die ik heb verslonden. Misschien zit er iets interessants voor je bij.

Zelf een boekentip? Ja, ik wil! Laat het me weten in de comments. 🙂

Sterker worden door een moeilijke periode? Yes, you can.

Ik kreeg al een voorproefje tijdens mijn eh, nogal mislukte jeugd. Maar een jaar na de geboorte van mijn dochtertje met een (motorische) beperking durf ik mezelf inmiddels écht een ervaringsdeskundige te noemen op het gebied van verdriet, rouw, angst of verlies.

En ik durf ook volmondig te zeggen dat mijn leven, zelfs met de zorgen over de toekomst van Max, er juist beter door is geworden. Hoe raar dat ook klinkt, want makkelijk is het zeker niet. Toch voel ik me nu 1000 keer meer mens.

Ben je net lid geworden van deze club waar eigenlijk niemand lid van wil worden? Dan wil ik je op het hart drukken dat alle clichés over sterker worden door een moeilijke periode echt waar zijn. Dat voel je misschien nog niet zo. En dat kun je ook niet altijd voelen. Ik ook niet; daarom zet ik ze ook op een rijtje.

Deze clichés over moeilijke periodes zijn echt waar:

  • Je waardeert de kleine en mooie dingen van het leven zoveel meer. Je kunt op een hele kwetsbare en emotionele manier intens gelukkig worden van een rustige en gezellige zaterdagmiddag thuis, een regenboog terwijl je op de fiets zit, een glimlach van iemand die je dierbaar is of een kopje koffie als je eindelijk eens een moment voor jezelf hebt.
  • Je leert jezelf op een dieper niveau kennen. En je zult merken dat je altijd blijft staan. Hoe moeilijk jouw situatie ook is. Het gezegde ‘kracht naar kruis’ is echt waar. In essentie kun je iedere situatie aan (al moet ik zeggen dat het waarschijnlijk ingewikkelder is als je lichamelijk veel pijn hebt door ziekte, ongeval of iets anders. Daar heb ik geen ervaring mee).
  • Laat je niet gek maken door de mening van anderen. Of dat nu om een ondoordachte opmerking van je buurvrouw of de diagnose van een arts gaat. JIJ bent de pro in jouw situatie. Jij weet alle ins en outs. Jij kent jezelf. Ergens diep van binnen wéét jij hoe je hier het beste doorheen komt. Ga daarnaar op zoek; je kunt er niet altijd even makkelijk bij.
  • Over anderen gesproken: je kunt niet zonder. En dat hoeft ook niet. Ik heb de mooie kanten van familie, relaties, vrienden, kennissen en buren gezien. Zelfs mensen die ik niet lang of goed ken hebben me op onverwachts lieve en mooie manieren door de eerste zwarte donderwolken heen geholpen.
  • Less is more. Je ziet op een gegeven moment heel duidelijk welke zaken, personen, spullen en bezigheden niet (meer) in jouw leven passen. Daardoor ga je als vanzelf minimaliseren (en dat is ook nog eens heul hip).

Heb je een toevoeging? Ik hoor het graag. Dit lijstje maak ik het liefst zo lang mogelijk 🙂 Laat je reactie hieronder achter.

Self care. Maar dan echt.

Ligt het aan de Google en Instagram algoritmes die mij beter kennen dan ik zou willen, of worden jullie ook omvergeblazen door advertenties met self care tips en trainingen?

Ik kan geen website, app of mail openen of het gaat over self care. Blijkbaar zijn we allemaal toe aan meer tijd en aandacht voor onszelf. We hebben het druk, krijgen een shitload aan informatie te verwerken, en vragen op alle gebieden veel van onszelf. Zéker als je ook nog eens te maken hebt met verdriet, angst en stress. Dan is zorgen voor jezelf (self care) extra belangrijk.

Mijn gezin en ik kregen het afgelopen jaar flink wat te verduren. Zorgen stond dag in dag uit bovenaan mijn takenlijstje. Het verzorgen van mijn twee kinderen, de huisdieren en het draaiende houden van het hele huishouden. Daarnaast maakte ik me zorgen. Non-stop. Zorgen om de toekomst van mijn jongste dochter, zorgen om hoe mijn gezin dat zal overleven, zorgen om hoe het er allemaal uit zal zien.

Na zo’n jaar schreeuwt mijn lijf nu om aandacht. Ik merk het aan mijn toenemende migraine-aanvallen, mijn stijve spieren, mijn conditie, mijn humeur, hormonen, huid en mijn weerstand. En na een jaar zo aanmodderen weet ik nu: een glas wijn gaat dit niet oplossen (I’ve tried). Ook Netflix, een bubbelbad, dagje sauna en een pedicure niet.

Hoewel de gemiddelde Insta-advertentie je anders doet vermoeden, is self care géén quick fix. Het is méér dan jezelf omringd door lotusbloemen laten masseren, maandelijks een manicure nemen, of een avondje shoppen. Sterker nog: het is, volgens mij, iets heel anders.

Self care betekent zorgen voor jezelf. Door goed voor jezelf te zorgen, kun jij je beste zelf zijn. Jouw gezonde, ontspannen, energieke, gelukkige zelf. Netflix haalt niet het beste in jou naar boven. Een reep chocola ook niet.

Echte self care is sporten (ook al heb je er geen zin in). Meer groenten eten. Professionele hulp zoeken als je dat nodig hebt. Mediteren (hoe oncomfortabel je ook op dat rotkussen zit). Self care is je financiën eindelijk eens regelen. Vitamines nemen. Calorieën tellen. Op tijd naar bed gaan. Je telefoon wegleggen.

Self care is de tijd voor jezelf nemen. Dus ook voor je verdriet of angst. Het moraal van dit verhaal? Self care is, eigenlijk, helemaal niet zo leuk. Het heeft verdomd veel weg van een (schoon)moeder die zegt dat je teveel suiker eet en een buikje krijgt. Ze is irritant, maar het is waar… je kunt niet zonder haar.

Ondertussen… (wordt Max bijna 1!)

Max wordt een jaar

‘Wat is ze groot geworden, zeg!’ zeggen veel moeders op de school van Lela als ze een vrolijke blik werpen in de Maxi-Cosi die ik iedere ochtend weer meesleep. Ze hebben gelijk, Lela’s ‘kleine zusje’ wordt steeds meer dreumes en steeds minder baby.

Hoewel ik dat ook zie (ik moet inmiddels kleding in maat 80 kopen, haar tanden (!) poetsen en haar haren kammen) blijft ze in mijn ogen nog zo klein. In mijn ogen zijn we nog helemaal niet toe aan haar eerste verjaardag. In mijn ogen is het veel te snel morgen, 4 september, de dag waarop ze één wordt.

Haar eerste jaar. Een jaar dat begon op de intensive care; niet zoals ik het me met mijn zwangere buik had voorgesteld. Slangetjes, ademondersteuning, een ‘Billy-blanket’ en een sonde hoorden er niet bij. De kinderarts met haar ernstige gezicht ook niet. En zeker de witte vlekken op de MRI-scan waren niet gepland.

Het was een chaotisch jaar. Vol verdriet, rouw, doktersafspraken en diagnoses. Vol fysiotherapie, zorgen voor de toekomst en ‘wat als’-vragen. Googelen naar alternatieve therapieën. Ervaringen lezen van andere ouders. En ondertussen maar hopen. Hopen dat ze zich ondanks de cerebrale parese goed ontwikkelt. Dat de arts het mis had. Met haar ‘kasplantje’ en ‘op alle gebieden gehandicapt’.

En dat had ze, weten we ondertussen. We weten dat Max zelf kan eten, drinken, spelen, kletsen en lachen. Dat ze contact maakt en dingen snapt zoals ieder ander kind. Dat ze kan omrollen. Dat ze bijna zelf kan zitten. Dat ze probeert te tijgeren. Dat ze het geweldig vindt als je op haar buik blaast, of als je ‘kiekeboe’ speelt. Dat ze het liefst iedere dag wil zwemmen. Dat ze dol is op haar vader en moeder maar dat ze een échte held heeft: een grote zus die altijd voor haar klaarstaat. Die haar ‘liefie’ noemt. En die dagelijks zingt dat ze zoveel van haar houdt.

Ondertussen leven we dus maar gewoon door. En houden we maar gewoon van elkaar. Met taart, ballonnen en slingers, want kleine Max wordt morgen één jaar.