Maand: oktober 2019

Schrijfoefening (een van de beste ooit): Morning Pages

Met de Morning Pages schrijfoefening krijg je meer rust, zelfvertrouwen en creativiteit.

Jaren geleden leende ik het boek The Artist’s Way, van schrijfster Julia Cameron, van een dierbare vriendin. Het boek was stoffig, bevatte ezelsoren, opmerkingen van eerdere lezer(s) en (veel) onderstreepte stukken tekst. Logisch, want dit boek is een bijbel voor iedereen die de stroom aan zelfkritiek en andere negatieve gedachtes wil laten afnemen. Mijn self care schrijfochtenden zijn voor een groot deel geïnspireerd op de Morning Pages van Julia. In deze blog leg ik uit wat de Morning Pages zijn en wat ze voor je kunnen en zullen (!) betekenen.

Ten eerste: deze schrijfoefening is de simpelste schrijfoefening die je ooit zult doen. Het is namelijk niet meer dan dit:

  1. Je wordt wakker;
  2. Je staat op;
  3. Je schrijft op wat er maar in je opkomt;
  4. En dat doe je tot je drie pagina’s gevuld hebt.

That’s it. Alles wat er maar in je opkomt krijgt een plekje op papier. Al is het de stomste, onzinnigste, oppervlakkigste gedachte ooit. Boos, gemeen, bang, verdrietig, kwaadaardig, ongenuanceerd, zielig, kinderachtig: alles wordt opgeschreven. Sterker nog: je luistert niet eens naar de stem in je hoofd die al jouw gedachtes en ideeën van dit soort labels voorziet.

Innerlijke criticus

Die stem in je hoofd is vaak nogal kritisch. Je reinste zelfcensuur. Het is handig dat je ‘m hebt. Op je werk bijvoorbeeld, tijdens een sollicitatiegesprek, een date, of andere situaties in het dagelijks leven waar je even bij moet nadenken. De innerlijke criticus zorgt ervoor dat je lompe, emotionele en ondoordachte opmerkingen of ideeën eerst onder de loep neemt voor je ze uitspreekt.

Maar bij veel mensen is die stem nogal doorgeslagen en de hele dag door ongevraagd commentaar aan het geven. Niet bepaald bevordelijk voor je zelfvertrouwen, creativiteit, stressniveau en zelfacceptatie.

Door deze oefening regelmatig te doen, leer je om wat minder naar je kritische zelf te luisteren. Door te schrijven leer je om te denken, voelen, zeggen, analyseren en associeren wat je maar wilt. En dat brengt je:

  • vrijheid
  • rust
  • ontspanning
  • creativiteit
  • nieuwe inzichten
  • en ruimte en tijd voor jezelf.

Er is eigenlijk geen reden om géén Morning Pages te schrijven 😉 Ik doe het iedere woensdagochtend (ik zou het wel iedere dag willen doen, maar in de praktijk blijkt dat op dit moment niet haalbaar. En een van de inzichten tijdens mijn Morning Pages was dat ik liever voor mezelf moet zijn en kleinere doelen moet stellen ;-)).

Schrijf je mee op woensdag?

Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief. Ik stuur je wekelijks op dinsdagavond een reminder met tips en ideeën om je schrijfuurtje vorm te geven.

Self care schrijfochtenden: schrijf je mee?

Ben je niet op je best? Maak een nulmeting van jezelf

Wil je meer rust ervaren? Het beste uit jezelf halen? Is het tijd om jezelf (opnieuw) echt te leren kennen? Wil je leren om het leven te accepteren –gewoon zoals het loopt? En wil je een manier vinden om, helemaal op jouw eigen manier en vanuit jouw diepste zelf, met stress om te gaan?

Schrijven is self care

Schrijven is een goede tool om te (onder)zoeken, proberen, te voelen en te analyseren. Al schrijvend kun je op een veilige manier vallen en weer opstaan. Schrijven is een fijne en toegankelijke manier om jouw leven vorm te geven – helemaal zoals jij dat wilt.
Schrijven is de ultieme self care.

Iedere woensdag gratis schrijfsessies

Ik houd iedere woensdagochtend een self care schrijfsessie. Ik sta vroeg op (dat doet even pijn, maar je went eraan), maak een kop koffie, steek een kaarsje aan en pak pen en notitieboek. Schrijven maar!

Soms doe ik een schrijfmeditatie, soms schrijf ik drie pagina’s vol met wat er maar in me opkomt, soms analyseer of onderzoek ik een lastig onderwerp. Schrijfmogelijkheden zijn eindeloos.

Doe je mee?

Schrijf je in voor mijn self care schrijfochtenden en je ontvangt iedere dinsdag een reminder via e-mail. In deze mails geef ik je volop tips, inspiratie en voorbeelden over hoe jij al schrijvend het beste uit jezelf kunt halen. Vul hieronder jouw e-mailadres in en laat me op Instagram weten dat je meedoet!

Heb je te maken met verlies, trauma of ander verdriet? Dit is wat ik je wil zeggen

In dit artikel: de vijf adviezen tijdens verlies, trauma en ander verdriet. Deze tips hebben mij het meest geholpen!

Hoe doe je dat? Hoe hou je het vol? Het zijn vragen die ik regelmatig heb gesteld aan anderen (bijvoorbeeld aan moeders van een kind met een beperking). Als je leven overhoop gegooid is, klamp je je maar al te graag vast aan tips en adviezen die íets van beterschap beloven. Inmiddels krijg ik zelf steeds vaker dat soort vragen. In dit artikel: vijf adviezen bij verlies, trauma en ander verdriet. Dit zijn de tips die mij het meest hebben geholpen om (te proberen) het leven te accepteren, hoe het ook loopt.

Je kunt alleen jezelf veranderen

Allereerst ga ik je uit de droom helpen. In negen van de tien gevallen wordt ‘het’ (wat dat bij jou ook is: het verlies van een dierbare, een onverwachte wending bij het krijgen van een kind, een gebroken hart, een ziekte of aandoening) niet beter. De factor die jou nu het leven zuur maakt, blijft gewoon zoals ‘ie is. ‘Het’ kun je niet veranderen, jezelf wél. Zoek het dus in jezelf.

Een voorbeeld: de hersenbeschadiging van mijn kind, en cerebrale parese als gevolg, kan ik niet veranderen. Ik kan wel veranderen hoe ik hiermee omga. Ik kan veranderen hoe ik kijk naar het leven met beperkingen. Ik kan besluiten waar ik me op focus (Op haar hersenbeschadiging? Of op haar kwaliteiten? 100 % focussen op mijn dochter? Of dat soms loslaten en me focussen op mezelf?). Ik kan zorgen dat de elementen in het leven waar ik wél controle over heb, nu zo goed mogelijk lopen (werk, voeding, huis, revalidatie, etc.) Want onzekerheid hebben we momenteel al genoeg!

Probeer je nergens aan vast te klampen. Dit is hét moment om je eigen pad te volgen

Ik maakte me hier zelf regelmatig schuldig aan: vastklampen. Of je je nu vastklampt aan je partner, een of andere professional, een arts, diagnose, prognose, de ervaringen van een ander, een religie of filosofie: vastklampen is niet handig. Niets en niemand heeft de waarheid in pacht. Iedere situatie en ieder persoon is anders. Sorry, maar je moet het wiel dus helemaal opnieuw en voor jezelf uitvinden.

Door jouw verlies, trauma of ander verdriet heb je nu juist op een harde manier geleerd dat niets blijvend is. Alle situaties, wezens, omstandigheden en zelfs dna-cellen zijn altijd en eeuwig in verandering. Jezelf door iets of iemand laten inspireren is dus helemaal oke. Vastklampen kun je, als je dat nodig hebt, tijdelijk doen. Maar weet dat je op een gegeven moment moet loslaten, proberen, vallen en weer opstaan. Dit is hét moment om je eigen pad te volgen.

Let op je gezondheid

Na de eerste weken van ongeloof en, let’s be honest: pure depressie, wist ik dat ik mijn leven moest veranderen. En ik had direct het gevoel dat ik bij de basis moest beginnen: mijn voeding. Het heeft heel lang geduurd voor ik eindelijk iets met die gedachte ging dóen. Eigenlijk ben ik daar pas net mee bezig; ik heb inmiddels een orthomoleculair voedingsdeskundige in de arm genomen.

Dat gezonde voeding belangrijk is, weet iedereen. Maar in tijden waarin je veel van jezelf vraagt (fysiek of mentaal) is het éxtra belangrijk. Charlotte Labee schrijft over belangrijke voeding voor je brein. Ik raad je aan om haar te volgen en haar boek te lezen. Met voeding kun je, onder andere, je mindset veranderen.

Leer jezelf te uiten (op jouw manier)

Stress, verdriet, zorgen en negatieve gedachtes moeten eruit. Ik doe dat door te schrijven, en ik denk dat schrijven voor heel veel mensen een geschikt middel kan zijn om je gedachtes te ordenen, analyseren en los te laten. Maar niet iedereen is goed met woorden.

Misschien helpt praten met een psychotherapeut je op de been. Of lucht je je hart door te schilderen, fotograferen, kleien of iets anders creatiefs. Sporten of bewegen helpt ook. De mogelijkheden zijn eindeloos. Ga op zoek naar die activiteit/bezigheid die jou lichter laat voelen. Dan weet je dat je goed bezig bent.

Zoek gelijkgestemden

Het heeft bijna een jaar (!) geduurd voor ik het lef had om me aan te melden bij een Facebookgroep voor ouders van een kind met cerebrale parese. Ik vond het te heftig, was er nog niet aan toe, en was bang voor de confrontatie. Nu ben ik inmiddels al een paar maanden lid en het heeft me zo ontzettend veel gebracht. Alleen al de wetenschap dat ik niet alleen ben is, voor mij, goud waard. Probeer uit of jou dat ook helpt en zoek online of offline lotgenoten op.

Ga mediteren

En dan…. het kon natuurlijk niet ontbreken: mediteren. Het is inmiddels bijna een cliche maar het is waar. Focus je 10-15 minuten per dag op je ademhaling of doe een geleide meditatie. Zing desnoods een mantra (voelt suf, is het niet).

Ik heb me hier in het begin van ‘mijn proces’ lang tegen verzet. Wat ging een meditatie nou voor verschil maken? Werd mijn dochter er beter van? Loste ik er mijn problemen mee op? Maar ik merk nu dat het me rust geeft, dat het mijn concentratie verbetert, dat ik beter aanvoel wat ik nodig heb of wat ik ergens van vind. Allemaal belangrijke factoren die het leven nét even wat makkelijker maken. Dus, mijn advies; ga op dat kussentje zitten. De app Insight Timer is een fijne app vol (geleide) meditaties.

O ja! En dan nog iets. Een vriend van me kreeg, toen hij zelf te maken had met een groot verlies, zo’n mooie tip. Een vrouw zei tegen hem: “Je maakt nu iets vreselijks mee. Maar bedenk je dat je altijd een keuze hebt hoe je hiermee omgaat. Laat je het iets vreselijks zijn – of maak je er het beste van?” Ik denk daar nog dagelijks aan.

Heb je een vraag? Stel ‘m hieronder in de reacties. Je mag me ook altijd een mailtje sturen: info@lettersandlatte.blog. Ik ga daar, uiteraard, vertrouwelijk mee om.

Een Bulgaars gebed

Een blog over mijn Bulgaarse schoonmaaksters

Ken je dat? Dat je thuiskomt in een prachtig ingericht huis? Dat er altijd verse bloemen op tafel staan, de vloer stof-, zand- en voedselvrij is, het speelgoed van de kinderen opgeruimd en georganiseerd, en dat je precies weet waar de oplader van je laptop is – dat je die niet eens uit de knoop hoeft te halen? Ik niet.

Mijn werkelijkheid ziet er anders uit. Ik verliet het huis vanmorgen in een complete chaos. De ontbijtrestanten staan nog op tafel (en zijn inmiddels waarschijnlijk verorberd door onze te dikke labrador), de pyjama’s van de kinderen liggen op de bank, er ligt een berg schoon wasgoed op bed die ik nog moet opvouwen en opruimen en er steken nog twee elektriciteitsdraden (zonder hanglamp) uit het plafond in de woonkamer. Ik kan mijn huis even niet Instagrammen, zeg maar.

Allesreiniger

Máár… er is verbetering op komst. Sinds vorige week hebben wij twee Bulgaarse schoonmaaksters. De keukenkastjes glommen na hun eerste poetsbeurt als nooit tevoren. En al bij de eerste stap in onze hal kwam me een zweem tegemoet van frisse lucht en ecologische allesreiniger.

Er is een ding erg ongemakkelijk: de schoonmaaksters komen op een dag en een tijdstip waarop ik thuis ben. Ik probeer dus niet in de weg te lopen en ze er ondertussen van te overtuigen dat ik geen luie, verwende Gooische snob ben. Ik maak lekkere cappuccino’s voor ze en overlaad ze met complimenten. Met succes, want de oudste van mijn twee schoonmaaksters vertelde me al in gebrekkig Nederlands hoe ‘blai’ ze is om voor mij te werken, omdat ik zo ‘lef’ ben (lief, denk ik. Hoop ik).

Hersenbeschadiging

Ze zijn niet alleen fan van mij. Ook Maxime heeft hun hart gestolen. Na veel geknuffel en Bulgaarse woordjes vertelde ik ze dat Maxime te vroeg is geboren. En een hersenbeschadiging heeft. Dat ze motorische beperkingen zal hebben. En dat we niet precies weten hoe haar en onze toekomst eruit ziet.

De stofzuiger ging uit. De dweil werd tegen de muur gezet. De Bulgaarse schoonmaaksters stopten met hun werk. Er waren belangrijkere dingen te doen.

Voor ik het wist stonden we met zijn drieën, hand in hand, om Maxime heen. De oudere schoonmaakster sloot haar ogen en prevelde Bulgaarse woordjes. Legde haar hand op mijn hart, en daarna op die van een verbaasd kijkende Maxime. Ik verstond niets van wat er gezegd werd, maar moest huilen van zoveel liefde en compassie. Van twee mensen die ik nog maar anderhalf uur kende. In mijn huis hangt nu een zweem van frisse lucht, allesreiniger en, vooral, hoop.

Mijn ervaring met EMDR-therapie

In dit artikel lees je alles over mijn ervaring met EMDR-therapie

Ik kijk twee keer per maand naar een mevrouw die haar vinger voor mijn ogen beweegt. Mijn ogen gaan als bij een tenniswedstrijd heen en weer, van lichts naar rechts, van rechts naar links. Het voelt als het meest onnuttige uurtje in mijn agenda, maar het is gek genoeg het enige dat ervoor zorgt dat ik me wat beter voel. En ik ben niet de enige die baat heeft bij EMDR bij traumaverwerking. In dit artikel: alles over mijn ervaring met EMDR, en een klein stukje theorie.

Let op: in dit artikel beschrijf ik puur en alleen mijn ervaring met EMDR. Ik ben ervaringsdeskundige, maar geen arts of therapeut. Als je vragen hebt over hoe ik EMDR heb ervaren, ben je bij mij meer dan welkom. Maar als je wil weten of EMDR ook iets voor jou is, of op zoek bent naar een goede EMDR-therapeut, raad ik je aan om dit na te vragen bij je huisarts.

EMDR (Eye Movement Desensitization and Reprocessing) is een therapie voor mensen die last blijven houden van een traumatische gebeurtenis. De meeste mensen verwerken een trauma op eigen kracht, maar soms kom je er zelf niet overheen en blijf je last houden van angsten, herinneringen, nachtmerries, of herbelevingen. Dat heet PTSS (posttraumatische stress- stoornis). Mogelijk ken je het voorbeeld van soldaten die uit een oorlogssituatie komen. Eenmaal veilig in eigen land kunnen ze geen hard geluid meer aanhoren zonder in gedachten ‘terug te schieten’ naar het oorlogsgebied.

Dat ‘terugschieten’ (herbeleven van het trauma) doe ik ook nog regelmatig. Niet door een hard geluid of iets dat lijkt op een oorlogssituatie: bij mij is een arts, ziekenhuis, wachtkamer of groot televisiescherm een trigger om me terug te brengen naar ‘het gesprek’ met de kinderarts – toen mijn dochter amper 3 dagen oud was.

Vinger

Dan de prangende vraag: waarom die vinger die voor je ogen heen en weer beweegt? What’s up with that? Het zit zo: tijdens een EMDR-sessie vraagt de therapeut je om terug te denken aan de betreffende gebeurtenis. Het is dan dus juist de bedoeling dat je teruggaat, met alle gevoelens, gedachten en beelden die daarbij horen. Ondertussen krijg je een ‘afleidende stimulus’ (in mijn geval dus een bewegende vinger voor mijn ogen, maar het kan ook een geluid zijn).

Die afleiding stimuleert het natuurlijk verwerkingssysteem. Je brein (werkgeheugen) moet zich namelijk bezighouden met de traumatische herinnering, én met het volgen van de vingers van de therapeut. Doordat deze twee taken allebei veel energie vragen, is er simpelweg geen ruimte meer voor de volledige levendigheid van de herinnering. Oftewel: EMDR is een van de weinige voorbeelden in het leven waarin het wél goed is om druk te zijn 😉

Mijn ervaring met EMDR

Mijn ervaring met EMDR-therapie is dat het werkt. Het is niet het wondermiddel waar ik op had gehoopt. Ik ben nog niet helemaal verlost van mijn herbelevingen, maar ze komen duidelijk minder vaak voor en zijn ook minder heftig. Waar praten, mediteren, yoga, wandelen en helende stenen (als je wanhopig bent probeer je alles) niet helpen, helpt EMDR bij mij wél.

Toch zijn alle andere voorbeelden wel wat fijner om te doen… Ik vind EMDR alles behalve fijn. Het is moeilijk, vermoeiend en zwaar om steeds te moeten terugkeren naar een situatie waar je juist vanaf wilt. Na een uurtje yoga ga ik fluitend naar huis; na een sessie EMDR ben ik gesloopt. Gesloopt, terwijl ik eigenlijk juist ‘gefixed’ ben. De wonderlijke tegenstellingen van EMDR (en het leven) 🙂