All posts by Moniek

Schrijven in een dagboek (met 0,0 motivatie en energie)

Schrijven in een dagboek

Dagboeken: ik heb inmiddels een bonte verzameling. Sommige zijn volgepend, anderen wachten nog op vulling. De grotere exemplaren zijn volgeplakt met foto’s en plaatjes uit tijdschriften, in een enkel exemplaar is getekend. In sommige dagboeken begon ik enthousiast aan een thema, in de meeste scheef ik onsamenhangend over wat er maar in me opkwam. Er is een gemeenschappelijke deler: ze zijn allemaal van mij. Ze zijn mij. Stuk voor stuk.

Journaling, schrijven in een dagboek, wordt aangeraden door therapeuten, psychologen, coaches en filosofen. Ook de wetenschap is het erover eens. Schrijven in een dagboek is gezond: het verbetert je geheugen, activeert bepaalde delen van de hersenen (vooral het ‘leer’ gedeelte), verbetert je cognitieve vaardigheden, geeft je immuunsysteem een boost, verlaagt je bloeddruk, verbetert je sportprestaties… The list goes on.

Het brengt mij vooral dichter bij mezelf. Door te schrijven in een dagboek draai ik er niet langer omheen. Ik schrijf op hoe het is, hoe het voelt, wat ik wil en wat ik niet wil.

Ik merk dat ik mijn stress in een dagboek kwijt kan, dat ik daardoor meer focus heb, meer ontspan en gelukkig(er) en dankbaar in het leven sta. Dit heeft me gesteund tijdens meerdere verdrietige periodes in mijn leven, met de geboorte van de jongste als kers op de taart. Daarom wil ik anderen laten schrijven. Daarom bestaat letters & latte.

Maar als je door een nare periode gaat kan het lastig zijn om de motivatie op te brengen om te beginnen aan een nieuwe gewoonte (welke gewoonte dan ook). Ik weet hoe dat voelt. Je hebt al je energie simpelweg al nodig om te zorgen dat je de dag doorkomt. De rust, ritme en routine vinden om in een dagboek te schrijven (of om op een andere manier aan jezelf te werken) is dan ver te zoeken.

Omdat ik weet dat je het druk hebt en omdat ik weet dat het leven al meer dan genoeg van je vraagt, wil ik dat je eerst een succeservaring hebt. Daarom hier mijn super praktische en laagdrempelige tip om te beginnen met het schrijven in een dagboek. The bottom line: leg de lat laaaaaaag.

Mijn super praktische en lager dan laagdrempelige tip

Je mag altijd in je dagboek schrijven, maar het hoeft niet. ‘Moeten schrijven’ werkt niet. Mijn tip: koop een dagboek en schrijf op de eerste bladzijde een lieve reminder aan jezelf. Zoiets: “In dit dagboek is alles oke. Ik schrijf wanneer ik daar tijd en ruimte voor heb. Als ik een dag of een week niet heb geschreven, dan is dat prima en pak ik de draad gewoon weer op. Ik schrijf over mijn leven. Alle aspecten ervan mogen aan bod komen, of ze nu mooi, verdrietig, boos, stom, chagrijnig, redelijk of onredelijk zijn. Ik schrijf zonder doel. In dit dagboek mag alles er zijn.”

Et voila. Je dagboek hoeft geen thema te hebben (mag wel), hoeft niet dagelijks te worden gebruikt, het hoeft geen literair verantwoord naslagwerk te worden. Je dagboek hoeft helemaal niets. In eerste instantie moet je er maar eens gewoon aan beginnen. Oke?

Succes en schrijfse!

Moniek

Deze lichte, lieve en leuke schrijfoefening helpt je in (corona)crisistijd

Deze schrijfoefening over klein geluk helpt je in (corona)crisistijd!

Nieuwsbrieven. Ze zijn 9 van de 10 keer nutteloos en irritant, en eerlijk is eerlijk, er zijn er maar een paar die ik daadwerkelijk lees. Een van die zeldzame exemplaren is de At Home-nieuwsbrief van de New York Times. Nooit gedacht dat een nieuwsbrief me ooit door een pandemie zou slepen, maar At Home doet het. Mijn hartslag wordt al rustiger bij het lezen van ‘welcome’, waar iedere nieuwsbrief mee begint.

At Home gaat over klein geluk om je de pandemie door te loodsen: lockdowndagboeken, muziektips, ontspanning (nooit geweten dat er een tropical rain noise generator bestond!), recepten, en andere kleine ideeën om dit rampenjaar door te komen zonder je kop van ellende tegen de muur te bonken.

Vorige week las ik in At Home hoe belangrijk het is om jezelf ergens op te (kunnen) verheugen. Samuel Johnson (een Engelse schrijver waar ik eerlijk gezegd nog nooit van had gehoord) zei het zo: “The anticipation of change is one of the greatest sources of human happiness.” Oftewel: jezelf kunnen verheugen op iets nieuws, of dat nu klein of groot is, zorgt ervoor dat je je goed voelt. Het boeken van een stedentrip, een dagje weg of een vakantie is daar een goed voorbeeld van. Je voelt je vaak al direct na het boeken happy, voor je ook maar onderweg bent.

Iets hebben om je op te verheugen is, zo staat in dit artikel, een vorm van coping. Een manier om bij te komen, stress los te laten, te ontspannen. Dat is heel simpel en in Jip en Janneke-taal uit te leggen: door je op iets positiefs te verheugen, heb je gewoon minder tijd om aan iets negatiefs te denken.

Zo werd een nieuwe schrijfoefening geboren. Hoewel we even geen stedentripjes of concertkaartjes kunnen boeken, is er nog genoeg over om je heerlijk op te verheugen. In de verre toekomst of dichtbij. Klein of groot. Pak pen en papier, en schrijf het op. Om je op weg te helpen deel ik een paar van mijn ingevingen.

Ik verheug me op Eerste Kerstdag. Om naar beneden te sluipen terwijl iedereen nog slaapt, de oven en het koffiezet-apparaat aan te zetten, en de tafel heel feestelijk te dekken.

Ik verheug me op de blije gezichten van de meisjes als ze de cadeautjes onder de kerstboom eindelijk mogen openmaken.

Op dag twee van de lockdown besloot ik om iedere week een bos bloemen te kopen bij mijn favoriete bloemenstalletje. Het is een kwartiertje lopen door een mooie buurt. Ik verheug me er nu al op om volgende week weer een mooie bos uit te kiezen (en die komt zeker weten weer in mijn #lockdowndagboek op instagram).

Ik verheug me op het hardlopen, morgenochtend door het bos. Ik voel me nog zo, zo, zo vaak dankbaar dat ik in zo’n mooie omgeving woon, omringd door hei, bossen en villa’s.

Ik heb zin om deze kerstvakantie veel foto’s te maken. En vooral om ein-de-lijk de tijd te hebben om ze in albums op te plakken (jep, ik plak foto’s nog ouderwets op papier!).

Je ziet het, dit is een simpele, lichte schrijfoefening. Als je straks klaar bent voel je je vrolijker, klaar voor de toekomst én heb je een soort bucket-list voor 2021 op papier. Veel plezier!

Ben je moeder (of vader) van een kindje met cp? Deze blog is voor jou

Deze blog is voor moeders van een kindje met cerebrale parese. You got this!

Ik hoop, voor jou, dat je dit leest omdat je nieuwsgierig bent naar cp of per ongeluk op mijn website terecht bent gekomen. Maar de kans is groot dat je hier bent omdat jouw leven momenteel op zijn kop is gezet door de diagnose cerebrale parese. In deze post vind je tips, adviezen, wijsheden en ervaringen van cp-moeders die je voorgingen. Onze belangrijkste boodschap: ook ondersteboven ziet het leven er best leuk uit.

Twee jaar geleden kwam ik met mijn gezin in de wereld der cerebrale parese terecht. Hier lees je ons verhaal. Ik weet hoe het is om het ernstige gezicht van de kinderarts voor je te zien. En om te horen hoe de toekomst, die zo vanzelfsprekend leek, weggevaagd wordt en in een pijnlijk rap tempo plaats maakt voor een leven met verdriet en beperkingen.

Wat mij heeft geholpen

Terwijl ik verdrietig, in shock, boos, somber, onzeker en bang was vroeg ik cp-moeders met meer ervaring om raad. Dat hielp. Ik weet nog dat ik een kennis stotterend die ene belangrijke vraag probeerde te stellen, niet uit mijn woorden kwam, en zij me luchtig aanvulde: “Of er leven is na de diagnose gehandicapt kind? Jazeker wel. Het ziet er alleen iets anders uit.”

Sindsdien word ik regelmatig gemaild en gebeld door moeders die, helaas, hetzelfde meemaken. Ik wil heel graag je verdriet en je zorgen wegnemen. Maar laat ik er niet omheen draaien: dat kan ik niet. Wat ik wel kan, is je een klein beetje motivatie, lucht, steun, hoop en inzicht geven. En je op weg helpen om jouw manier te vinden om hiermee om te gaan.

12 tips & tricks van moeders die weten waar ze ’t over hebben

Samen met andere moeders van de Facebookpagina voor ouders van kinderen met cerebrale parese, kwamen we tot deze 12 tips & tricks. Praktisch, eerlijk en (soms) lekker tegendraads.

  • Het is niet jouw schuld.
    Dit staat niet voor niets bovenaan het lijstje. Deze zin moet je opschrijven. Als een mantra opzeggen. Herhalen, lezen, schreeuwen, zingen en denken. Net zo lang tot je het eindelijk gelooft: het is echt, echt, echt niet jouw schuld.
  • Don’t ask why.
    Vraag je niet af waarom dit jullie is overkomen. Daar ga je geen antwoord op krijgen. Bedenk dingen die je kunt doen als je gedachten toch naar deze vraag gaan. Opruimen? Hardlopen? Muziek aanzetten? Schrijven? Alles is beter dan je bezig te houden met die ene rotvraag.
  • Zoek lotgenoten.
    De eenzaamheid die je soms voelt is KILLING. Hoewel je zeker niet de enige bent die dit meemaakt, dit lijkt wel zo als je op het schoolplein staat, de kinderen ophaalt van zwemles, boodschappen doet of op verjaardagsbezoek bent. Het helpt om mensen om je heen te verzamelen die hetzelfde meemaken, precies begrijpen wat je voelt en denkt, en die ook gewoon nog eens hartstikke leuk blijken te zijn. Prijs jezelf gelukkig dat je in het internet-tijdperk leeft en leef je uit op Facebook, Instagram, of speciale platforms.
  • Stop je emoties niet weg.
    Schrijf, praat, schreeuw, huil, voel en maak je emoties écht mee. Pas daarna kun je het een en ander gaan loslaten en ruimte maken. Het slechte nieuws: dit doet pijn, het kost tijd, en het moet regelmatig opnieuw gebeuren. Het goede nieuws: life get’s better.
  • Pep jezelf op voor de strijd (yep, zo voelt het soms).
    Een betere reden om goed voor jezelf te zorgen is er niet. Zorg dat je gezond eet. Rust goed uit. Sport. Plan leuke dingen voor jezelf in. Zorg ervoor dat je er goed uitziet. Heb het naar je zin op je werk, doe de dingen waar je gelukkig van wordt. Verdriet en beperkingen zullen vanaf nu bij je leven horen, dus je kunt er maar beter voor zorgen dat de rest van het leven wél leuk is. Dan kun je de minder leuke momenten makkelijker aan.
  • Geloof de diagnose, maar niet de prognose.
    Artsen kunnen en weten veel, maar er is niets zo onvoorspelbaar als een kind. Als ervaren cp-moeders weten wij inmiddels dat geen arts met zekerheid kan zeggen wat jouw kindje wel en niet zal kunnen. Daarom onze tips: geloof in je kind, hij of zij volgt zijn/haar eigen lijn, houd zelf de regie in de wereld van artsen, therapeuten en hulpverleners én geloof niet alles wat ze zeggen.
  • Geniet van je kind.
    Ik ga het hier gewoon zwart-op-wit zeggen zoals het is: dit is, zeker in het begin, niet makkelijk. Genieten terwijl je leven compleet overhoop gegooid is en je niet weet wat jullie te wachten staat; probeer het maar eens. Mijn tip: fake it till you make it. Ik had het eerste halfjaar echt geen puf om naar de kinderboerderij te gaan, boswandelingen te maken of te gaan babyzwemmen. Maar ik heb het toch gedaan. En iedere keer voelde ik me beter, leerde ik hoe gezellig ik het kon hebben met mijn dochter, en kwamen we ontspannen en energiek thuis. Zullen we dat ene sportslogan er even ingooien? Just do it.
  • Kweek eelt.
    Nastaren, opmerkingen, gekke gezichten; ze zullen komen. Hoe je hiermee om leert gaan? Daar hoef je je gelukkig niet al te druk om te maken, je leert het vanzelf. Het proces gaat ongeveer zo: boos worden, huilen, je gal spuwen, ademhalen, doorgaan. Het helpt om te praten met mensen waar jij je goed bij voelt.
  • Schakel hulp in.
    Voor jezelf, maar ook voor je kind. Want hij of zij krijgt op een bepaalde leeftijd door dat zijn/haar leven anders is dan dat van anderen. Ga naar een psycholoog. Een therapeut. Yogadocente. Een intuïtief coach. Al ga je een week onder begeleiding schelpjes sorteren op het strand van Texel. Doe wat voor jou goed voelt en wat je helpt om dit te verwerken.
  • Denk in kleine stappen. En dan nog kleiner. En daar de helft van.
    Verwacht niet te veel. En denk niet teveel vooruit. Er wordt zoveel gezegd en voorspeld, en uiteindelijk gaat alleen jouw kindje laten zien en merken wat hij/zij wel of niet kan.
  • Vier alle kleine geluksmomenten.
    Als niets vanzelfsprekend is, is alles reden voor een feestje.
  • Geloof in jezelf.
    Jij kunt dit. Al is het alleen om de doodeenvoudige reden dat je wel zult moeten.

Meer aanvullingen om een mede-cp-moeder (of vader) uit de brand te helpen? Laat ze achter in de comments!

Wiskunde (column voor STIP Hilversum)

wiskunde - blog over het zij-instroomtraject primair onderwijs

Wiskunde is niet mijn sterkste kant. Dat was, inmiddels meer dan 15 jaar geleden, mijn conclusie nadat ik met veel pijn en moeite nét een voldoende haalde tijdens mijn eindexamen. Achteraf gezien was dat een van mijn eerste lessen in “accepteren dat je nu eenmaal niet alles kunt hebben”: de welbekende wiskundeknobbel bezat ik niet.

Heb ik daar last van gehad in het dagelijks leven? Nee. Mijn rekenkennis was voldoende om goed te kunnen functioneren in de maatschappij. Bovendien was ik zo slim om de wereld der getallen achter me te laten en me vooral te focussen op taal. Ik kon goed schrijven, dus deed ik dat. Eerst als journaliste bij de krant en later voor verschillende (nieuws)websites. Geen vuiltje aan de lucht. Ik dacht nooit meer aan mijn rampzalige wiskundeverleden.

Tot ik in 2019 besloot het roer om te gooien. Mijn onderwijsdroom, al jaren sluimerend op de achtergrond, werd te groot om te negeren. Na een informatieavond, sollicitatiegesprek, stage, het maken van een portfolio en een assessment was het officieel. Ik begon aan de pabo én aan een carrière als leerkracht. Hoera! Eén probleem: de hersenen die jaren geleden besloten om wiskunde te laten voor wat het was, moesten er toch weer aan geloven.

Breuken, inhoudsmaten, kwadraten, staartdelingen en de stelling van Pythagoras: ze hoorden weer bij mijn dagelijks leven. Met een stapel boeken, oefentoetsen en een opfriscursus wandelde ik steeds verder in de wereld der wiskunde. Maar (eigenwijs als ik ben): had ik al deze kennis nou écht nodig?

Toen kwam Mark Rutte met de mededeling dat de scholen, na een sluiting van bijna 8 weken, de deuren weer mochten openen. STIP Hilversum besloot met halve klassen te werken. Er doemden verschillende vraagstukken op: hoe gingen we de halve klassen verdelen, met verschillende schooltijden zodat er niet te veel ouders tegelijk bij school stonden te wachten, rekening houdend met broertjes en zusjes die op dezelfde dagen naar school moesten? Hoe konden we de 1,5 meter afstand waarborgen? Hoe gingen we de noodopvang faciliteren (met niet meer dan 15 kinderen per dag), hoe zat het met stagiaires, wat te doen met traktaties, wat werd het protocol voor vierjarigen die voor het eerst naar school zouden gaan, wie kan er wel/niet werken i.v.m. een hoger risico, wat te doen met pauzes, hoe zit het met toiletbezoek? Hoe moest de klas ingedeeld worden?

Mijn collega’s, duidelijk al meer gewend aan de onvoorziene situaties die nu eenmaal bij het onderwijs horen, gingen dapper aan het werk. Met speciaal ontworpen 1,5 meter-tape, ingewikkelde plattegronden, protocollen, posters vol regels, hygiënische handgel en schoonmaakdoekjes. Maar mijn hoofd duizelde. Niet van het schoonmaakmiddel, maar wel van dit bijna wiskundige vraagstuk en alle variabelen en eenheden die daarbij hoorden. Maar, duizelig of niet, met dank aan mijn collega’s is ook mijn klas corona proof.

Deze column werd eerder gepubliceerd op de website van STIP Hilversum.

Houvast (column voor STIP Hilversum)

column zij-instroomtraject primair onderwijs

Twee weken voor ik met het zij-instroomtraject via STIP Hilversum begon, in februari, schreef ik een column over hoe ik mezelf (en mijn gezin) voorbereidde op mijn leven als leerkracht in het primair onderwijs. De titel: ‘leerkracht ben je met je hele gezin’.

De column ging over hoe ons gezinsleven, en alle afspraken die daarbij horen, met behulp van digitale agenda’s, papieren planners, to do-lists, taakverdelingen, afspraken en (jawel) kleurcodes bijna juridisch werd vastgelegd. Mijn idee was: als je een zij-instroomtraject wil combineren met een jong gezinsleven, dan moet dat nauwkeurig gepland worden. Ik eindigde met deze zin: “Je kunt heel romantisch en mythisch denken over het najagen van dromen, maar uiteindelijk komt het hierop neer: ook je dromen moet je inplannen, en misschien zelfs wel vóór al het andere.”

Toen we, begin maart, op het punt stonden mijn eerste column te publiceren, had ik net mijn eerste maand voor de klas achter de rug. Een leerzame, geweldige, inspirerende maand. Het was veel. Hectisch. Vermoeiend. Vrolijk. Naïef. Druk. Lief. Grappig. Ontroerend. Moeilijk. Het was niets als (en zoveel meer dan) ik me had voorgesteld.

Tijdens mijn eerste weken voor de klas had ik maar één houvast: mijn planning. Als ik zorgde dat ik de dag tot in de puntjes had gepland en voorbereid, had ik een goede dag. Dacht ik. Maar na een paar weken veranderde die houvast. Ik moest niet alleen mijn lessen voorbereiden en plannen: ik moest ook voorbereid zijn op het onverwachte. Want precies op het moment dat ik mijn goed voorbereide taalles wilde geven was er een opstootje in de klas. En tijdens de rekenles werd een leerling spontaan verdrietig over haar onlangs overleden oma, waarna haar vriendinnetjes het gehuil al snel overnamen. Probeer dan nog maar eens de tafel van zes uit te leggen.

Ik kwam er als beginnend leerkracht nét achter dat je extreem flexibel moet zijn… En toen sloten alle scholen in Nederland de deuren. De coronacrisis had ons land bereikt.

Nu werken alle leerkrachten vanuit huis, of vanuit een leeg klaslokaal. We geven online lessen, nemen digitale instructies op. We versturen digitale huiswerkpakketjes. We lezen voor op YouTube, filmen challenges, maken podcasts, vergaderen in Teams, videobellen met Google Meet, whatsappen, bellen en soms gaan we ook nog ouderwets fysiek naar een leerling toe. Mijn eerste lessen als leerkracht bleken goud waard en beoefen ik nu iedere dag: wees flexibel, en realiseer je dat je niet alles kunt plannen.

Deze column verscheen in april 2020 in de nieuwsbrief en op de website van STIP Hilversum.

Het bos in! 9 foto-opdrachten voor kleuters

De keren dat mijn dochter (5) mijn telefoon jat om foto’s en selfies te maken, zijn ontelbaar. Zeker na twee weken thuisonderwijs, nu de scholen dicht zijn. Ik besloot om dan maar van de nood een deugd te maken. En zo werd deze to do met je kleuter geboren: foto-opdrachten voor in het bos, om de kleuter creatief en leerzaam bezig te laten zijn, en toch lekker buiten. Voel je vrij om deze foto-opdrachten ook te doen, het document met opdrachten en het bijbehorende echte fotografen-diploma vind je als downloads onderaan deze post.

Et voila, hier de fotocollage van de foto’s van mijn kleuter. Ze vond het erg leuk om te doen, en ze kwam zelf op het idee om de foto’s af te drukken en in te lijsten. (Prima, dacht ik toen, weer een middag met de kinderen gevuld!)

Naast leuk, was het ook een leerzame middag. Ik leerde haar om goed om zich heen te kijken (een van de opdrachten was bijvoorbeeld: poseer voor de mooiste boom uit het bos), en om de ogenschijnlijk ‘gewone’ dingen te waarderen (fotografeer de zon die door de bomen schijnt. Mooi he?) En ze was, op haar niveau, bezig met compositie: hoe krijg ik dat mos mooi op de foto, moet ik wat verder weg gaan staan, of juist dichterbij?).

Wat je nodig hebt voor deze foto-opdrachten:

  • een enthousiaste kleuter;
  • een bos of park;
  • een telefoon, of liever nog: een foto-camera;
  • iets lekkers voor onderweg;
  • en een printer om het diploma uit te printen.

Downloads

Stap 1: Download hier de foto-opdrachten, en hier het enige echte fotografie-diploma voor kleuters. Stap 2: Ga het bos in en heb plezier! 🙂

Leerkracht ben je met je hele gezin

We hebben hier thuis een familieplanner, een gezamenlijke digitale agenda en een STIP-schoolagenda. Op de eettafel ligt een notitieblok voor het ‘even snel’ noteren van spontane notities en afspraken. Daarnaast heb ik ook nog een bullet journal, waar ik zelf to do-lists en weekplanners in maak. Genoeg hulpmiddelen om het gezinsleven te plannen en draaiende te houden, zou je denken. En het wás ook genoeg. Tot ik in november 2019 besloot om een oude droom werkelijkheid te laten worden en het onderwijs in te gaan.

Na de informatieavond over het STIP zij-instroomtraject, het sollicitatiegesprek, de stagedagen, de praktijkopdracht en het assessment is het een paar maanden later dan eindelijk officieel: ik word leerkracht! In februari start ik als leerkracht van groep 4 op de Gooise Daltonschool. Eerst nog boventallig, om goed mee te kunnen kijken en te kunnen leren van ervaren collega’s. Vanaf volgend schooljaar zal ik zelfstandig voor de klas staan.

Wat dit met familieplanners en agenda’s te maken heeft? Veel! De agenda’s van mij en mijn man staan inmiddels vol verdelingen en afspraken. Ons gezinsleven lijkt getransformeerd tot een zakelijk, digitaal en bijna juridisch contract vol kleurcodes, afkortingen, afspraken, regels en taakverdelingen. Het brengen en halen van de kinderen, de avonden waarop ik naar de Hogeschool Utrecht ga, tijd om huiswerk te maken, het huis schoonmaken, zwem- en balletlessen van de kinderen, fysiotherapie, speeldates, en o ja – wij moeten ook nog sporten… Alles is vastgelegd.

De romantiek van het in vervulling laten gaan van een droom lijkt ver weg. Maar ik leer twee lessen uit deze waardevolle voorbereidingsfase. Les één kwam van de opleidingsassessor, die me na het feliciteren met het halen van mijn assessment direct de vraag stelde of mijn man het ook eens was met mijn carrière-switch. Want, zei hij: “Leerkracht ben je nooit alleen. Dat ben je met je hele gezin.”

Les twee schoot me te binnen toen ik vanmorgen een grote, ouderwets papieren agenda kocht. Want je kunt heel romantisch en mythisch denken over het najagen van dromen, maar uiteindelijk komt het hierop neer: ook je dromen moet je inplannen, en misschien zelfs wel vóór al het andere.

Schrijf je mee? Schrijfreminder week 47

Hi!

Als het goed is, heb je net als ik de wekker wat eerder gezet om te gaan schrijven morgenochtend. En als je dat nog niet hebt gedaan, is dit een subtiele hint 😉

Inspiratie voor jouw schrijfsessie

Hier wat verse inspiratie voor jouw early bird schrijfsessie. Maar vergeet niet dat het vooral belangrijk is dat je morgenochtend doet waar jij behoefte aan hebt. Want dat is nou juist het punt. Dat je tijd voor jezelf neemt. Dat kan zijn door onderstaande ideeën, door de ouderwetse maar never out of style morning pages, door de oefening van vorige week, of door iets wat je zelf bedacht hebt.

Nog geen vijf minuten geleden kreeg ik een notificatie van mijn to do-app (ik gebruik daar trouwens Google Tasks voor) dat ik nog ‘schoen cadeautjes’ moet kopen voor de kinderen. Hoewel Maxime nog een beetje voor spek en bonen meedoet (ze heeft echt geen idee waarom haar grote zus ’s avonds bij haar schoen zingt) zit Lela er echt helemaal in. Ze danst, zingt, tekent en ádemt Sinterklaas.

Het Sinterklaasfeest is totaal niet boeddhistisch verantwoord (het straalt aan alle kanten materialisme uit), maar stiekem vind ik het toch een hartstikke gezellig en heerlijk kneuterig familiefeest. Ik kan me mijn eigen opwinding van vroeger nog goed herinneren. Hoe ik helemaal in de ban was van de Sint en het paard ’s avonds op het dak dacht te horen. Hoe ik wekenlang nauwkeurig bezig was met mijn verlanglijstje. Hoe ik aan het water op de uitkijk stond voor de boot. Yep, ook ik ademde Sinterklaas.

Daarom is de schrijfreminder van deze week lekker Sint-georiënteerd: ik ga een ouderwets verlanglijstje maken. Deze keer zonder Barbies en paardenspullen, maar met dingen die er écht toe doen. Schrijf je mee?

Self care verlanglijst

Op je self care verlanglijst schrijf je op wat of wie je graag (meer) in je leven wilt hebben. Om het overzichtelijk te houden heb ik voor mezelf een paar categorieën bedacht, maar voel je vrij om daar van af te wijken tijdens het schrijven:

  • Gezondheid/lijf
  • Werk
  • Huis en gezin
  • Relatie(s)
  • Spiritualiteit
  • Vrije tijd/ontspanning

Het idee achter deze opdracht? Gewoon weer eens ouderwets en ongeremd dromen. Waar wil je heen? Wat wil je doen? Wie wil je zien? Wat wil je uitproberen? Wat wil je veranderen? Waar wil je naar luisteren? Wie wil je ontmoeten? Schrijf het maar eens op. Wie weet wat er nog van komt. 🙂

Succes!
Moniek

PS: Deze schrijfreminders in je mailbox ontvangen, zodat je er geen mist? Schrijf je hier in.

Schrijfreminder week 45

Hi!

Deze week was een taaie week. De baby is ziek en daar lijden we allemaal onder, want er wordt hier sindsdien nog maar weinig geslapen op het moment. Na zes korte nachten voel ik mezelf humeurig en somber worden. Om nog maar niet te spreken over het welbekende korte lontje. Kortom: ik kijk er niet naar uit om morgen eerder op te staan om te gaan schrijven. Waarom ik het tóch ga doen?

  • Het is een half uurtje voor mezelf (als de baby een beetje meewerkt) en dat is echt pure luxe;
  • Juist in deze chaotische week heb ik een anker nodig. Een rots in de branding die ervoor zorgt dat ik niet kopje onder ga. Schrijven kan dat voor je doen;
  • De ‘morning pages’ oefening zorgt zo vaak voor nieuwe, out of the box-inzichten. Dat geeft vaak frisse energie. En dát kan ik goed gebruiken 😉

Zo kan ik eigenlijk nog veel langer doorgaan. Een schrijfochtendje is tijd voor jezelf nemen, ontspannen of juist focussen, mediteren, je creativiteit de vrije loop te laten, je verdriet toelaten… Schrijven is self care. Echt waar.

Over self care gesproken

Ik lees momenteel het boek Self Love Talk van Merel Teunis. Deze quote uit haar boek heeft me geïnspireerd tot een nieuwe schrijfopdracht:

‘When I loved myself enough,
I began leaving whatever wasn’t healthy.
This meant people, jobs, my own beliefs and habits;
Anything that kept me small.
My judgement called it disloyal.
Now I see it as self-loving.’

Uit: Self Love Talk van Merel Teunis

Ik ga het morgenochtend opschrijven. Alles wat ik achter zou willen laten. Alle niet helpende gedachtes, patronen, personen, gewoontes, verslavingen, overtuigingen, oordelen en to do’s. Als je wilt, kun je met me meedoen. Ik voorspel dat je je daarna heerlijk opgeruimd zult voelen.

Schrijfse!

Moniek

PS: Automatisch mijn schrijfreminder ontvangen? Schrijf je hier in.

Schrijfoefening (een van de beste ooit): Morning Pages

Met de Morning Pages schrijfoefening krijg je meer rust, zelfvertrouwen en creativiteit.

Jaren geleden leende ik het boek The Artist’s Way, van schrijfster Julia Cameron, van een dierbare vriendin. Het boek was stoffig, bevatte ezelsoren, opmerkingen van eerdere lezer(s) en (veel) onderstreepte stukken tekst. Logisch, want dit boek is een bijbel voor iedereen die de stroom aan zelfkritiek en andere negatieve gedachtes wil laten afnemen. Mijn self care schrijfochtenden zijn voor een groot deel geïnspireerd op de Morning Pages van Julia. In deze blog leg ik uit wat de Morning Pages zijn en wat ze voor je kunnen en zullen (!) betekenen.

Ten eerste: deze schrijfoefening is de simpelste schrijfoefening die je ooit zult doen. Het is namelijk niet meer dan dit:

  1. Je wordt wakker;
  2. Je staat op;
  3. Je schrijft op wat er maar in je opkomt;
  4. En dat doe je tot je drie pagina’s gevuld hebt.

That’s it. Alles wat er maar in je opkomt krijgt een plekje op papier. Al is het de stomste, onzinnigste, oppervlakkigste gedachte ooit. Boos, gemeen, bang, verdrietig, kwaadaardig, ongenuanceerd, zielig, kinderachtig: alles wordt opgeschreven. Sterker nog: je luistert niet eens naar de stem in je hoofd die al jouw gedachtes en ideeën van dit soort labels voorziet.

Innerlijke criticus

Die stem in je hoofd is vaak nogal kritisch. Je reinste zelfcensuur. Het is handig dat je ‘m hebt. Op je werk bijvoorbeeld, tijdens een sollicitatiegesprek, een date, of andere situaties in het dagelijks leven waar je even bij moet nadenken. De innerlijke criticus zorgt ervoor dat je lompe, emotionele en ondoordachte opmerkingen of ideeën eerst onder de loep neemt voor je ze uitspreekt.

Maar bij veel mensen is die stem nogal doorgeslagen en de hele dag door ongevraagd commentaar aan het geven. Niet bepaald bevordelijk voor je zelfvertrouwen, creativiteit, stressniveau en zelfacceptatie.

Door deze oefening regelmatig te doen, leer je om wat minder naar je kritische zelf te luisteren. Door te schrijven leer je om te denken, voelen, zeggen, analyseren en associeren wat je maar wilt. En dat brengt je:

  • vrijheid
  • rust
  • ontspanning
  • creativiteit
  • nieuwe inzichten
  • en ruimte en tijd voor jezelf.

Er is eigenlijk geen reden om géén Morning Pages te schrijven 😉 Ik doe het iedere woensdagochtend (ik zou het wel iedere dag willen doen, maar in de praktijk blijkt dat op dit moment niet haalbaar. En een van de inzichten tijdens mijn Morning Pages was dat ik liever voor mezelf moet zijn en kleinere doelen moet stellen ;-)).

Schrijf je mee op woensdag?

Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief. Ik stuur je wekelijks op dinsdagavond een reminder met tips en ideeën om je schrijfuurtje vorm te geven.