All posts by Moniek

Wiskunde (column voor STIP Hilversum)

wiskunde - blog over het zij-instroomtraject primair onderwijs

Wiskunde is niet mijn sterkste kant. Dat was, inmiddels meer dan 15 jaar geleden, mijn conclusie nadat ik met veel pijn en moeite nét een voldoende haalde tijdens mijn eindexamen. Achteraf gezien was dat een van mijn eerste lessen in “accepteren dat je nu eenmaal niet alles kunt hebben”: de welbekende wiskundeknobbel bezat ik niet.

Heb ik daar last van gehad in het dagelijks leven? Nee. Mijn rekenkennis was voldoende om goed te kunnen functioneren in de maatschappij. Bovendien was ik zo slim om de wereld der getallen achter me te laten en me vooral te focussen op taal. Ik kon goed schrijven, dus deed ik dat. Eerst als journaliste bij de krant en later voor verschillende (nieuws)websites. Geen vuiltje aan de lucht. Ik dacht nooit meer aan mijn rampzalige wiskundeverleden.

Tot ik in 2019 besloot het roer om te gooien. Mijn onderwijsdroom, al jaren sluimerend op de achtergrond, werd te groot om te negeren. Na een informatieavond, sollicitatiegesprek, stage, het maken van een portfolio en een assessment was het officieel. Ik begon aan de pabo én aan een carrière als leerkracht. Hoera! Eén probleem: de hersenen die jaren geleden besloten om wiskunde te laten voor wat het was, moesten er toch weer aan geloven.

Breuken, inhoudsmaten, kwadraten, staartdelingen en de stelling van Pythagoras: ze hoorden weer bij mijn dagelijks leven. Met een stapel boeken, oefentoetsen en een opfriscursus wandelde ik steeds verder in de wereld der wiskunde. Maar (eigenwijs als ik ben): had ik al deze kennis nou écht nodig?

Toen kwam Mark Rutte met de mededeling dat de scholen, na een sluiting van bijna 8 weken, de deuren weer mochten openen. STIP Hilversum besloot met halve klassen te werken. Er doemden verschillende vraagstukken op: hoe gingen we de halve klassen verdelen, met verschillende schooltijden zodat er niet te veel ouders tegelijk bij school stonden te wachten, rekening houdend met broertjes en zusjes die op dezelfde dagen naar school moesten? Hoe konden we de 1,5 meter afstand waarborgen? Hoe gingen we de noodopvang faciliteren (met niet meer dan 15 kinderen per dag), hoe zat het met stagiaires, wat te doen met traktaties, wat werd het protocol voor vierjarigen die voor het eerst naar school zouden gaan, wie kan er wel/niet werken i.v.m. een hoger risico, wat te doen met pauzes, hoe zit het met toiletbezoek? Hoe moest de klas ingedeeld worden?

Mijn collega’s, duidelijk al meer gewend aan de onvoorziene situaties die nu eenmaal bij het onderwijs horen, gingen dapper aan het werk. Met speciaal ontworpen 1,5 meter-tape, ingewikkelde plattegronden, protocollen, posters vol regels, hygiënische handgel en schoonmaakdoekjes. Maar mijn hoofd duizelde. Niet van het schoonmaakmiddel, maar wel van dit bijna wiskundige vraagstuk en alle variabelen en eenheden die daarbij hoorden. Maar, duizelig of niet, met dank aan mijn collega’s is ook mijn klas corona proof.

Deze column werd eerder gepubliceerd op de website van STIP Hilversum.

Houvast (column voor STIP Hilversum)

column zij-instroomtraject primair onderwijs

Twee weken voor ik met het zij-instroomtraject via STIP Hilversum begon, in februari, schreef ik een column over hoe ik mezelf (en mijn gezin) voorbereidde op mijn leven als leerkracht in het primair onderwijs. De titel: ‘leerkracht ben je met je hele gezin’.

De column ging over hoe ons gezinsleven, en alle afspraken die daarbij horen, met behulp van digitale agenda’s, papieren planners, to do-lists, taakverdelingen, afspraken en (jawel) kleurcodes bijna juridisch werd vastgelegd. Mijn idee was: als je een zij-instroomtraject wil combineren met een jong gezinsleven, dan moet dat nauwkeurig gepland worden. Ik eindigde met deze zin: “Je kunt heel romantisch en mythisch denken over het najagen van dromen, maar uiteindelijk komt het hierop neer: ook je dromen moet je inplannen, en misschien zelfs wel vóór al het andere.”

Toen we, begin maart, op het punt stonden mijn eerste column te publiceren, had ik net mijn eerste maand voor de klas achter de rug. Een leerzame, geweldige, inspirerende maand. Het was veel. Hectisch. Vermoeiend. Vrolijk. Naïef. Druk. Lief. Grappig. Ontroerend. Moeilijk. Het was niets als (en zoveel meer dan) ik me had voorgesteld.

Tijdens mijn eerste weken voor de klas had ik maar één houvast: mijn planning. Als ik zorgde dat ik de dag tot in de puntjes had gepland en voorbereid, had ik een goede dag. Dacht ik. Maar na een paar weken veranderde die houvast. Ik moest niet alleen mijn lessen voorbereiden en plannen: ik moest ook voorbereid zijn op het onverwachte. Want precies op het moment dat ik mijn goed voorbereide taalles wilde geven was er een opstootje in de klas. En tijdens de rekenles werd een leerling spontaan verdrietig over haar onlangs overleden oma, waarna haar vriendinnetjes het gehuil al snel overnamen. Probeer dan nog maar eens de tafel van zes uit te leggen.

Ik kwam er als beginnend leerkracht nét achter dat je extreem flexibel moet zijn… En toen sloten alle scholen in Nederland de deuren. De coronacrisis had ons land bereikt.

Nu werken alle leerkrachten vanuit huis, of vanuit een leeg klaslokaal. We geven online lessen, nemen digitale instructies op. We versturen digitale huiswerkpakketjes. We lezen voor op YouTube, filmen challenges, maken podcasts, vergaderen in Teams, videobellen met Google Meet, whatsappen, bellen en soms gaan we ook nog ouderwets fysiek naar een leerling toe. Mijn eerste lessen als leerkracht bleken goud waard en beoefen ik nu iedere dag: wees flexibel, en realiseer je dat je niet alles kunt plannen.

Deze column verscheen in april 2020 in de nieuwsbrief en op de website van STIP Hilversum.

Het bos in! 9 foto-opdrachten voor kleuters

De keren dat mijn dochter (5) mijn telefoon jat om foto’s en selfies te maken, zijn ontelbaar. Zeker na twee weken thuisonderwijs, nu de scholen dicht zijn. Ik besloot om dan maar van de nood een deugd te maken. En zo werd deze to do met je kleuter geboren: foto-opdrachten voor in het bos, om de kleuter creatief en leerzaam bezig te laten zijn, en toch lekker buiten. Voel je vrij om deze foto-opdrachten ook te doen, het document met opdrachten en het bijbehorende echte fotografen-diploma vind je als downloads onderaan deze post.

Et voila, hier de fotocollage van de foto’s van mijn kleuter. Ze vond het erg leuk om te doen, en ze kwam zelf op het idee om de foto’s af te drukken en in te lijsten. (Prima, dacht ik toen, weer een middag met de kinderen gevuld!)

Naast leuk, was het ook een leerzame middag. Ik leerde haar om goed om zich heen te kijken (een van de opdrachten was bijvoorbeeld: poseer voor de mooiste boom uit het bos), en om de ogenschijnlijk ‘gewone’ dingen te waarderen (fotografeer de zon die door de bomen schijnt. Mooi he?) En ze was, op haar niveau, bezig met compositie: hoe krijg ik dat mos mooi op de foto, moet ik wat verder weg gaan staan, of juist dichterbij?).

Wat je nodig hebt voor deze foto-opdrachten:

  • een enthousiaste kleuter;
  • een bos of park;
  • een telefoon, of liever nog: een foto-camera;
  • iets lekkers voor onderweg;
  • en een printer om het diploma uit te printen.

Downloads

Stap 1: Download hier de foto-opdrachten, en hier het enige echte fotografie-diploma voor kleuters. Stap 2: Ga het bos in en heb plezier! 🙂

Leerkracht ben je met je hele gezin

We hebben hier thuis een familieplanner, een gezamenlijke digitale agenda en een STIP-schoolagenda. Op de eettafel ligt een notitieblok voor het ‘even snel’ noteren van spontane notities en afspraken. Daarnaast heb ik ook nog een bullet journal, waar ik zelf to do-lists en weekplanners in maak. Genoeg hulpmiddelen om het gezinsleven te plannen en draaiende te houden, zou je denken. En het wás ook genoeg. Tot ik in november 2019 besloot om een oude droom werkelijkheid te laten worden en het onderwijs in te gaan.

Na de informatieavond over het STIP zij-instroomtraject, het sollicitatiegesprek, de stagedagen, de praktijkopdracht en het assessment is het een paar maanden later dan eindelijk officieel: ik word leerkracht! In februari start ik als leerkracht van groep 4 op de Gooise Daltonschool. Eerst nog boventallig, om goed mee te kunnen kijken en te kunnen leren van ervaren collega’s. Vanaf volgend schooljaar zal ik zelfstandig voor de klas staan.

Wat dit met familieplanners en agenda’s te maken heeft? Veel! De agenda’s van mij en mijn man staan inmiddels vol verdelingen en afspraken. Ons gezinsleven lijkt getransformeerd tot een zakelijk, digitaal en bijna juridisch contract vol kleurcodes, afkortingen, afspraken, regels en taakverdelingen. Het brengen en halen van de kinderen, de avonden waarop ik naar de Hogeschool Utrecht ga, tijd om huiswerk te maken, het huis schoonmaken, zwem- en balletlessen van de kinderen, fysiotherapie, speeldates, en o ja – wij moeten ook nog sporten… Alles is vastgelegd.

De romantiek van het in vervulling laten gaan van een droom lijkt ver weg. Maar ik leer twee lessen uit deze waardevolle voorbereidingsfase. Les één kwam van de opleidingsassessor, die me na het feliciteren met het halen van mijn assessment direct de vraag stelde of mijn man het ook eens was met mijn carrière-switch. Want, zei hij: “Leerkracht ben je nooit alleen. Dat ben je met je hele gezin.”

Les twee schoot me te binnen toen ik vanmorgen een grote, ouderwets papieren agenda kocht. Want je kunt heel romantisch en mythisch denken over het najagen van dromen, maar uiteindelijk komt het hierop neer: ook je dromen moet je inplannen, en misschien zelfs wel vóór al het andere.

Schrijf je mee? Schrijfreminder week 47

Hi!

Als het goed is, heb je net als ik de wekker wat eerder gezet om te gaan schrijven morgenochtend. En als je dat nog niet hebt gedaan, is dit een subtiele hint 😉

Inspiratie voor jouw schrijfsessie

Hier wat verse inspiratie voor jouw early bird schrijfsessie. Maar vergeet niet dat het vooral belangrijk is dat je morgenochtend doet waar jij behoefte aan hebt. Want dat is nou juist het punt. Dat je tijd voor jezelf neemt. Dat kan zijn door onderstaande ideeën, door de ouderwetse maar never out of style morning pages, door de oefening van vorige week, of door iets wat je zelf bedacht hebt.

Nog geen vijf minuten geleden kreeg ik een notificatie van mijn to do-app (ik gebruik daar trouwens Google Tasks voor) dat ik nog ‘schoen cadeautjes’ moet kopen voor de kinderen. Hoewel Maxime nog een beetje voor spek en bonen meedoet (ze heeft echt geen idee waarom haar grote zus ’s avonds bij haar schoen zingt) zit Lela er echt helemaal in. Ze danst, zingt, tekent en ádemt Sinterklaas.

Het Sinterklaasfeest is totaal niet boeddhistisch verantwoord (het straalt aan alle kanten materialisme uit), maar stiekem vind ik het toch een hartstikke gezellig en heerlijk kneuterig familiefeest. Ik kan me mijn eigen opwinding van vroeger nog goed herinneren. Hoe ik helemaal in de ban was van de Sint en het paard ’s avonds op het dak dacht te horen. Hoe ik wekenlang nauwkeurig bezig was met mijn verlanglijstje. Hoe ik aan het water op de uitkijk stond voor de boot. Yep, ook ik ademde Sinterklaas.

Daarom is de schrijfreminder van deze week lekker Sint-georiënteerd: ik ga een ouderwets verlanglijstje maken. Deze keer zonder Barbies en paardenspullen, maar met dingen die er écht toe doen. Schrijf je mee?

Self care verlanglijst

Op je self care verlanglijst schrijf je op wat of wie je graag (meer) in je leven wilt hebben. Om het overzichtelijk te houden heb ik voor mezelf een paar categorieën bedacht, maar voel je vrij om daar van af te wijken tijdens het schrijven:

  • Gezondheid/lijf
  • Werk
  • Huis en gezin
  • Relatie(s)
  • Spiritualiteit
  • Vrije tijd/ontspanning

Het idee achter deze opdracht? Gewoon weer eens ouderwets en ongeremd dromen. Waar wil je heen? Wat wil je doen? Wie wil je zien? Wat wil je uitproberen? Wat wil je veranderen? Waar wil je naar luisteren? Wie wil je ontmoeten? Schrijf het maar eens op. Wie weet wat er nog van komt. 🙂

Succes!
Moniek

PS: Deze schrijfreminders in je mailbox ontvangen, zodat je er geen mist? Schrijf je hier in.

Schrijfreminder week 45

Hi!

Deze week was een taaie week. De baby is ziek en daar lijden we allemaal onder, want er wordt hier sindsdien nog maar weinig geslapen op het moment. Na zes korte nachten voel ik mezelf humeurig en somber worden. Om nog maar niet te spreken over het welbekende korte lontje. Kortom: ik kijk er niet naar uit om morgen eerder op te staan om te gaan schrijven. Waarom ik het tóch ga doen?

  • Het is een half uurtje voor mezelf (als de baby een beetje meewerkt) en dat is echt pure luxe;
  • Juist in deze chaotische week heb ik een anker nodig. Een rots in de branding die ervoor zorgt dat ik niet kopje onder ga. Schrijven kan dat voor je doen;
  • De ‘morning pages’ oefening zorgt zo vaak voor nieuwe, out of the box-inzichten. Dat geeft vaak frisse energie. En dát kan ik goed gebruiken 😉

Zo kan ik eigenlijk nog veel langer doorgaan. Een schrijfochtendje is tijd voor jezelf nemen, ontspannen of juist focussen, mediteren, je creativiteit de vrije loop te laten, je verdriet toelaten… Schrijven is self care. Echt waar.

Over self care gesproken

Ik lees momenteel het boek Self Love Talk van Merel Teunis. Deze quote uit haar boek heeft me geïnspireerd tot een nieuwe schrijfopdracht:

‘When I loved myself enough,
I began leaving whatever wasn’t healthy.
This meant people, jobs, my own beliefs and habits;
Anything that kept me small.
My judgement called it disloyal.
Now I see it as self-loving.’

Uit: Self Love Talk van Merel Teunis

Ik ga het morgenochtend opschrijven. Alles wat ik achter zou willen laten. Alle niet helpende gedachtes, patronen, personen, gewoontes, verslavingen, overtuigingen, oordelen en to do’s. Als je wilt, kun je met me meedoen. Ik voorspel dat je je daarna heerlijk opgeruimd zult voelen.

Schrijfse!

Moniek

PS: Automatisch mijn schrijfreminder ontvangen? Schrijf je hier in.

Schrijfoefening (een van de beste ooit): Morning Pages

Met de Morning Pages schrijfoefening krijg je meer rust, zelfvertrouwen en creativiteit.

Jaren geleden leende ik het boek The Artist’s Way, van schrijfster Julia Cameron, van een dierbare vriendin. Het boek was stoffig, bevatte ezelsoren, opmerkingen van eerdere lezer(s) en (veel) onderstreepte stukken tekst. Logisch, want dit boek is een bijbel voor iedereen die de stroom aan zelfkritiek en andere negatieve gedachtes wil laten afnemen. Mijn self care schrijfochtenden zijn voor een groot deel geïnspireerd op de Morning Pages van Julia. In deze blog leg ik uit wat de Morning Pages zijn en wat ze voor je kunnen en zullen (!) betekenen.

Ten eerste: deze schrijfoefening is de simpelste schrijfoefening die je ooit zult doen. Het is namelijk niet meer dan dit:

  1. Je wordt wakker;
  2. Je staat op;
  3. Je schrijft op wat er maar in je opkomt;
  4. En dat doe je tot je drie pagina’s gevuld hebt.

That’s it. Alles wat er maar in je opkomt krijgt een plekje op papier. Al is het de stomste, onzinnigste, oppervlakkigste gedachte ooit. Boos, gemeen, bang, verdrietig, kwaadaardig, ongenuanceerd, zielig, kinderachtig: alles wordt opgeschreven. Sterker nog: je luistert niet eens naar de stem in je hoofd die al jouw gedachtes en ideeën van dit soort labels voorziet.

Innerlijke criticus

Die stem in je hoofd is vaak nogal kritisch. Je reinste zelfcensuur. Het is handig dat je ‘m hebt. Op je werk bijvoorbeeld, tijdens een sollicitatiegesprek, een date, of andere situaties in het dagelijks leven waar je even bij moet nadenken. De innerlijke criticus zorgt ervoor dat je lompe, emotionele en ondoordachte opmerkingen of ideeën eerst onder de loep neemt voor je ze uitspreekt.

Maar bij veel mensen is die stem nogal doorgeslagen en de hele dag door ongevraagd commentaar aan het geven. Niet bepaald bevordelijk voor je zelfvertrouwen, creativiteit, stressniveau en zelfacceptatie.

Door deze oefening regelmatig te doen, leer je om wat minder naar je kritische zelf te luisteren. Door te schrijven leer je om te denken, voelen, zeggen, analyseren en associeren wat je maar wilt. En dat brengt je:

  • vrijheid
  • rust
  • ontspanning
  • creativiteit
  • nieuwe inzichten
  • en ruimte en tijd voor jezelf.

Er is eigenlijk geen reden om géén Morning Pages te schrijven 😉 Ik doe het iedere woensdagochtend (ik zou het wel iedere dag willen doen, maar in de praktijk blijkt dat op dit moment niet haalbaar. En een van de inzichten tijdens mijn Morning Pages was dat ik liever voor mezelf moet zijn en kleinere doelen moet stellen ;-)).

Schrijf je mee op woensdag?

Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief. Ik stuur je wekelijks op dinsdagavond een reminder met tips en ideeën om je schrijfuurtje vorm te geven.

Self care schrijfochtenden: schrijf je mee?

Ben je niet op je best? Maak een nulmeting van jezelf

Wil je meer rust ervaren? Het beste uit jezelf halen? Is het tijd om jezelf (opnieuw) echt te leren kennen? Wil je leren om het leven te accepteren –gewoon zoals het loopt? En wil je een manier vinden om, helemaal op jouw eigen manier en vanuit jouw diepste zelf, met stress om te gaan?

Schrijven is self care

Schrijven is een goede tool om te (onder)zoeken, proberen, te voelen en te analyseren. Al schrijvend kun je op een veilige manier vallen en weer opstaan. Schrijven is een fijne en toegankelijke manier om jouw leven vorm te geven – helemaal zoals jij dat wilt.
Schrijven is de ultieme self care.

Iedere woensdag gratis schrijfsessies

Ik houd iedere woensdagochtend een self care schrijfsessie. Ik sta vroeg op (dat doet even pijn, maar je went eraan), maak een kop koffie, steek een kaarsje aan en pak pen en notitieboek. Schrijven maar!

Soms doe ik een schrijfmeditatie, soms schrijf ik drie pagina’s vol met wat er maar in me opkomt, soms analyseer of onderzoek ik een lastig onderwerp. Schrijfmogelijkheden zijn eindeloos.

Doe je mee?

Schrijf je in voor mijn self care schrijfochtenden en je ontvangt iedere dinsdag een reminder via e-mail. In deze mails geef ik je volop tips, inspiratie en voorbeelden over hoe jij al schrijvend het beste uit jezelf kunt halen. Vul hieronder jouw e-mailadres in en laat me op Instagram weten dat je meedoet!

Heb je te maken met verlies, trauma of ander verdriet? Dit is wat ik je wil zeggen

In dit artikel: de vijf adviezen tijdens verlies, trauma en ander verdriet. Deze tips hebben mij het meest geholpen!

Hoe doe je dat? Hoe hou je het vol? Het zijn vragen die ik regelmatig heb gesteld aan anderen (bijvoorbeeld aan moeders van een kind met een beperking). Als je leven overhoop gegooid is, klamp je je maar al te graag vast aan tips en adviezen die íets van beterschap beloven. Inmiddels krijg ik zelf steeds vaker dat soort vragen. In dit artikel: vijf adviezen bij verlies, trauma en ander verdriet. Dit zijn de tips die mij het meest hebben geholpen om (te proberen) het leven te accepteren, hoe het ook loopt.

Je kunt alleen jezelf veranderen

Allereerst ga ik je uit de droom helpen. In negen van de tien gevallen wordt ‘het’ (wat dat bij jou ook is: het verlies van een dierbare, een onverwachte wending bij het krijgen van een kind, een gebroken hart, een ziekte of aandoening) niet beter. De factor die jou nu het leven zuur maakt, blijft gewoon zoals ‘ie is. ‘Het’ kun je niet veranderen, jezelf wél. Zoek het dus in jezelf.

Een voorbeeld: de hersenbeschadiging van mijn kind, en cerebrale parese als gevolg, kan ik niet veranderen. Ik kan wel veranderen hoe ik hiermee omga. Ik kan veranderen hoe ik kijk naar het leven met beperkingen. Ik kan besluiten waar ik me op focus (Op haar hersenbeschadiging? Of op haar kwaliteiten? 100 % focussen op mijn dochter? Of dat soms loslaten en me focussen op mezelf?). Ik kan zorgen dat de elementen in het leven waar ik wél controle over heb, nu zo goed mogelijk lopen (werk, voeding, huis, revalidatie, etc.) Want onzekerheid hebben we momenteel al genoeg!

Probeer je nergens aan vast te klampen. Dit is hét moment om je eigen pad te volgen

Ik maakte me hier zelf regelmatig schuldig aan: vastklampen. Of je je nu vastklampt aan je partner, een of andere professional, een arts, diagnose, prognose, de ervaringen van een ander, een religie of filosofie: vastklampen is niet handig. Niets en niemand heeft de waarheid in pacht. Iedere situatie en ieder persoon is anders. Sorry, maar je moet het wiel dus helemaal opnieuw en voor jezelf uitvinden.

Door jouw verlies, trauma of ander verdriet heb je nu juist op een harde manier geleerd dat niets blijvend is. Alle situaties, wezens, omstandigheden en zelfs dna-cellen zijn altijd en eeuwig in verandering. Jezelf door iets of iemand laten inspireren is dus helemaal oke. Vastklampen kun je, als je dat nodig hebt, tijdelijk doen. Maar weet dat je op een gegeven moment moet loslaten, proberen, vallen en weer opstaan. Dit is hét moment om je eigen pad te volgen.

Let op je gezondheid

Na de eerste weken van ongeloof en, let’s be honest: pure depressie, wist ik dat ik mijn leven moest veranderen. En ik had direct het gevoel dat ik bij de basis moest beginnen: mijn voeding. Het heeft heel lang geduurd voor ik eindelijk iets met die gedachte ging dóen. Eigenlijk ben ik daar pas net mee bezig; ik heb inmiddels een orthomoleculair voedingsdeskundige in de arm genomen.

Dat gezonde voeding belangrijk is, weet iedereen. Maar in tijden waarin je veel van jezelf vraagt (fysiek of mentaal) is het éxtra belangrijk. Charlotte Labee schrijft over belangrijke voeding voor je brein. Ik raad je aan om haar te volgen en haar boek te lezen. Met voeding kun je, onder andere, je mindset veranderen.

Leer jezelf te uiten (op jouw manier)

Stress, verdriet, zorgen en negatieve gedachtes moeten eruit. Ik doe dat door te schrijven, en ik denk dat schrijven voor heel veel mensen een geschikt middel kan zijn om je gedachtes te ordenen, analyseren en los te laten. Maar niet iedereen is goed met woorden.

Misschien helpt praten met een psychotherapeut je op de been. Of lucht je je hart door te schilderen, fotograferen, kleien of iets anders creatiefs. Sporten of bewegen helpt ook. De mogelijkheden zijn eindeloos. Ga op zoek naar die activiteit/bezigheid die jou lichter laat voelen. Dan weet je dat je goed bezig bent.

Zoek gelijkgestemden

Het heeft bijna een jaar (!) geduurd voor ik het lef had om me aan te melden bij een Facebookgroep voor ouders van een kind met cerebrale parese. Ik vond het te heftig, was er nog niet aan toe, en was bang voor de confrontatie. Nu ben ik inmiddels al een paar maanden lid en het heeft me zo ontzettend veel gebracht. Alleen al de wetenschap dat ik niet alleen ben is, voor mij, goud waard. Probeer uit of jou dat ook helpt en zoek online of offline lotgenoten op.

Ga mediteren

En dan…. het kon natuurlijk niet ontbreken: mediteren. Het is inmiddels bijna een cliche maar het is waar. Focus je 10-15 minuten per dag op je ademhaling of doe een geleide meditatie. Zing desnoods een mantra (voelt suf, is het niet).

Ik heb me hier in het begin van ‘mijn proces’ lang tegen verzet. Wat ging een meditatie nou voor verschil maken? Werd mijn dochter er beter van? Loste ik er mijn problemen mee op? Maar ik merk nu dat het me rust geeft, dat het mijn concentratie verbetert, dat ik beter aanvoel wat ik nodig heb of wat ik ergens van vind. Allemaal belangrijke factoren die het leven nét even wat makkelijker maken. Dus, mijn advies; ga op dat kussentje zitten. De app Insight Timer is een fijne app vol (geleide) meditaties.

O ja! En dan nog iets. Een vriend van me kreeg, toen hij zelf te maken had met een groot verlies, zo’n mooie tip. Een vrouw zei tegen hem: “Je maakt nu iets vreselijks mee. Maar bedenk je dat je altijd een keuze hebt hoe je hiermee omgaat. Laat je het iets vreselijks zijn – of maak je er het beste van?” Ik denk daar nog dagelijks aan.

Heb je een vraag? Stel ‘m hieronder in de reacties. Je mag me ook altijd een mailtje sturen: info@lettersandlatte.blog. Ik ga daar, uiteraard, vertrouwelijk mee om.

Een Bulgaars gebed

Een blog over mijn Bulgaarse schoonmaaksters

Ken je dat? Dat je thuiskomt in een prachtig ingericht huis? Dat er altijd verse bloemen op tafel staan, de vloer stof-, zand- en voedselvrij is, het speelgoed van de kinderen opgeruimd en georganiseerd, en dat je precies weet waar de oplader van je laptop is – dat je die niet eens uit de knoop hoeft te halen? Ik niet.

Mijn werkelijkheid ziet er anders uit. Ik verliet het huis vanmorgen in een complete chaos. De ontbijtrestanten staan nog op tafel (en zijn inmiddels waarschijnlijk verorberd door onze te dikke labrador), de pyjama’s van de kinderen liggen op de bank, er ligt een berg schoon wasgoed op bed die ik nog moet opvouwen en opruimen en er steken nog twee elektriciteitsdraden (zonder hanglamp) uit het plafond in de woonkamer. Ik kan mijn huis even niet Instagrammen, zeg maar.

Allesreiniger

Máár… er is verbetering op komst. Sinds vorige week hebben wij twee Bulgaarse schoonmaaksters. De keukenkastjes glommen na hun eerste poetsbeurt als nooit tevoren. En al bij de eerste stap in onze hal kwam me een zweem tegemoet van frisse lucht en ecologische allesreiniger.

Er is een ding erg ongemakkelijk: de schoonmaaksters komen op een dag en een tijdstip waarop ik thuis ben. Ik probeer dus niet in de weg te lopen en ze er ondertussen van te overtuigen dat ik geen luie, verwende Gooische snob ben. Ik maak lekkere cappuccino’s voor ze en overlaad ze met complimenten. Met succes, want de oudste van mijn twee schoonmaaksters vertelde me al in gebrekkig Nederlands hoe ‘blai’ ze is om voor mij te werken, omdat ik zo ‘lef’ ben (lief, denk ik. Hoop ik).

Hersenbeschadiging

Ze zijn niet alleen fan van mij. Ook Maxime heeft hun hart gestolen. Na veel geknuffel en Bulgaarse woordjes vertelde ik ze dat Maxime te vroeg is geboren. En een hersenbeschadiging heeft. Dat ze motorische beperkingen zal hebben. En dat we niet precies weten hoe haar en onze toekomst eruit ziet.

De stofzuiger ging uit. De dweil werd tegen de muur gezet. De Bulgaarse schoonmaaksters stopten met hun werk. Er waren belangrijkere dingen te doen.

Voor ik het wist stonden we met zijn drieën, hand in hand, om Maxime heen. De oudere schoonmaakster sloot haar ogen en prevelde Bulgaarse woordjes. Legde haar hand op mijn hart, en daarna op die van een verbaasd kijkende Maxime. Ik verstond niets van wat er gezegd werd, maar moest huilen van zoveel liefde en compassie. Van twee mensen die ik nog maar anderhalf uur kende. In mijn huis hangt nu een zweem van frisse lucht, allesreiniger en, vooral, hoop.