Categorie: Italië

Vakantie: all good things come to an end

Nederland speelde tegen Portugal. Ik heb de vreemde gewoonte om voetbalwedstrijden te ‘kijken’ terwijl ik ondertussen online werk of shop (onbegrijpelijk voetbalcommentaar heeft op mij dezelfde rustgevende werking als het geluid van een waterval), dus ik zat met laptop op schoot klaar voor de buis.

In de pauze (rust moet ik natuurlijk zeggen) maakte mijn vriend zich los van de bank voor de noodzakelijke dingen. Toilet, chips, drinken. Of ik ook wijn wilde?

Vakantie

Een gewetensvraag. We waren gisteren met de gebruikelijke voornemens teruggekomen van onze vakantie in Italië: gezonder leven, meer ontspannen, hardlopen, zwemmen…

‘Het is eigenlijk nog vakantie, toch?’ opperde ik slapjes. In mijn achterhoofd had ik Pinksteren als tweede smoes paraat. Mijn vriend was het met me eens, en niet veel later zat ik dus niet alleen met mijn laptop, maar ook met een glas witte wijn op de bank.

Franse heerlijkheid

De wedstrijd vorderde en werd, te horen aan het zenuwachtige commentaar op tv, spannender en spannender. Ik werkte aan mijn website, plaatse ondertussen iets op Instagram, zocht het een en ander op over de invloed van koffie op hormonen (daar zal ik je nu niet mee lastig vallen). En toen gebeurde het onvermijdelijke. Ik stootte mijn glas wijn om. De Franse heerlijkheid baande zich een weg over ons vloerkleed.

Onhandig

Volgens mijn vriend kwam het door mijn onhandigheid, ik zag het als een teken. Het kapotte wijnglas vertelde me dat de vakantie toch echt voorbij was. We hadden Italië achter ons gelaten. De weegschaal sloeg door naar de verkeerde kant. Het werd tijd om weer wat bewuster en gezonder te leven. Want, zo voegde het glas er betweterig aan toe, all good things come to an end.

Waarom je NIET naar Florence moet gaan met kinderen

Na een moeiteloze eerste week in het zonnige Toscane (alles is nieuw, iedereen is blij en er is van alles te doen) brak de dag aan waarvan we wisten dat ‘ie ging komen. We werden zaterdagochtend wakker, dronken onze espresso en hadden vervolgens geen idee wat we moesten doen.

Gevoed door een ongeduldige kleuter en zenuwslopende tijdsdruk (de baby wilde alweer bijna naar bed en het was het handigste om te gaan rijden tijdens haar slaapje) kwamen we tot het besluit om naar Florence te gaan. Ik zocht ter voorbereiding even snel op ‘to do in Florence with kids’ en scande snel de resultaten.

‘Was dit handig, op een zaterdag?’ vroegen we ons nog af toen we in de auto stapten. Maar we dachten dat het wel mee zou vallen met de drukte. We waren immers niet in het hoogseizoen op vakantie. En zo belanden we bij fout en reden één:

1. Het is al-tijd druk in Florence

Of je nu in de herfst- of zomervakantie gaat, op een maandag of zondag, en of je nu in de stralende zon of stromende regen Florence wil ontdekken: het is er druk.

Dat is op zich niet erg als je je daarop voorbereidt, geduld hebt en de tijd neemt om optimaal van de stad te genieten. Maar laten dit nu net drie kwaliteiten zijn die jonge kinderen niet hebben.

2. Parkeren in Florence? Een drama

Wij hadden van tevoren wat research gedaan naar goede en betaalbare parkeerplekken in Florence. Want parkeren in het centrum is, áls je al plek vindt, nogal duur. Op naar een parkeergarage net buiten het centrum, vanwaar we in 10 minuten naar het bruisende stadsleven konden lopen.

De 10 minuten werden er uiteraard 20, want ondanks assistentie van Google Maps konden we het niet direct vinden. En in die 20 minuten besloot de baby dat ze Hele Erge Honger had. Zó erg, dat een flesje in haar ogen ab-so-luut niet uitgesteld mocht worden. Long story short: het waren de langste 20 minuten van mijn leven.

3. Kleuters houden er niet van om in de rij te staan

Het Leonardo Da Vinci museum durfden we niet aan vanwege de lange rij wachtenden. Dus liepen we naar het Uffizi. Daar viel de rij mee, maar omdat we er al een flinke wandeling op hadden zitten, het warm was en we een ijsje beloofd hadden, had de kleuter nog maar weinig geduld. Gingen we op onze strepen staan met als doel ons kind culturele vorming en discipline mee te geven? Ik moet je teleurstellen.

4. Een ijsje kost 8 euro

Yep. Een hoorntje met 2 bolletjes Italiaans schepijs. (Hij was wel lekker, dat dan weer wel).

5. Japanners willen met je op de foto omdat je blond haar hebt

Denk je dat jij naar een toeristische bezienswaardigheid kijkt, word je er zelf een. Althans: de dochter. Verlegen of niet, er werd brutaal met haar geposeerd en de Japanse ogen waren all over her. Ik wist niet goed wat ik ervan moest vinden. Schattig of creepy?

Op naar het zwembad

Ziezo, dit was onze mislukte ochtend Florence met kinderen. We zijn vrij snel na de Japanners vertrokken naar een zwembad vlakbij Florence en hebben daar de middag doorgebracht tussen Russen onder de tattoo’s en Italiaanse vrouwen in veel te kleine bikini’s. Maar da’s weer een ander verhaal.

PS: Al het bovenstaande is, natuurlijk, geschreven onder invloed van een flinke korrel zout en een goed glas Italiaanse rode wijn. Het is vast wel mogelijk om met kinderen naar Toscane te gaan. Ik ontdekte onder andere deze speciaal voor kids gemaakte City Walk door Florence.

PPS: Maar het ijsje koste echt 8 euro.

Levenswijsheid vanaf een Italiaans terras

BLOG Levenswijsheid vanaf een Italiaans terras

We zijn in Toscane. Vanmorgen dronken we echte Italiaanse koffie, op een echt Italiaans terras. We aten crepes met bosvruchten en meer suiker dan goed voor je is. Het weer was zacht; een voorzichtig briesje speelde met onze haren. We hadden geen haast en geen plan. Ons gespreksniveau had zich aangepast aan dit lome vakantiegevoel.

Lela: “Wanneer mag ik paardrijden?”
Ik: “Misschien strakjes, we moeten even afwachten of het niet gaat regenen.”
Lela, dagdromend: “Dan ga ik heel hard, en ik ga bloemetjes in de manen van Zurina doen.”

Maurits, dagdromend: “Ik zou wel een vakantiehuisje in Toscane willen hebben.”
Ik: “Hoe duur zou dat zijn?”
Maurits, plots uit zijn dagdroom gehaald: “Te duur.”

Lela: “Over hoe lang mag ik paardrijden?”
Maurits: “We gaan het straks vragen, als we in het vakantiehuisje zijn.”
Maxime, die genoeg had van haar fruithapje: “Whaawhawhaha.”

Maurits: “Je kunt hier op elke hoek van de straat lekkere koffie krijgen. Anders tel je niet mee in Italië.”
Maxime: “Whaa!”
Ik, wenkend naar de ober: “Mogen we nog twee cappuccino’s?”
Lela, ongeduldig: “Mag. Ik. Nou. Ein. De. Lijk. Paard. Rijdennn?”

Levenswijsheid

En opeens denk ik, nippend aan mijn cappuccino, aan vriend R. Geen boeddhist, filosoof of spiritueel wonder. Gewoon een nuchtere Hollander die ons dit vakantieadres in het hart van Toscane aanraadde. Hij gaat hier al tien jaar naartoe en zijn beschrijving van de ideale vakantie luidt als volgt: “Als je honger hebt, eet je wat. Als je dorst hebt, pak je wat te drinken. En als je moe bent, ga je lekker slapen.”

Dus mensen, pure levenswijsheid vanaf een Italiaans terras. Zo simpel is een ideale vakantie. Het is geen beschrijving voor in een reisbrochure, maar het klopt wel. Je moet alleen het. Paardrijden. Niet. Ver. Geten.

Montecatini Alto, Toscane.