Een Bulgaars gebed

Een blog over mijn Bulgaarse schoonmaaksters

Ken je dat? Dat je thuiskomt in een prachtig ingericht huis? Dat er altijd verse bloemen op tafel staan, de vloer stof-, zand- en voedselvrij is, het speelgoed van de kinderen opgeruimd en georganiseerd, en dat je precies weet waar de oplader van je laptop is – dat je die niet eens uit de knoop hoeft te halen? Ik niet.

Mijn werkelijkheid ziet er anders uit. Ik verliet het huis vanmorgen in een complete chaos. De ontbijtrestanten staan nog op tafel (en zijn inmiddels waarschijnlijk verorberd door onze te dikke labrador), de pyjama’s van de kinderen liggen op de bank, er ligt een berg schoon wasgoed op bed die ik nog moet opvouwen en opruimen en er steken nog twee elektriciteitsdraden (zonder hanglamp) uit het plafond in de woonkamer. Ik kan mijn huis even niet Instagrammen, zeg maar.

Allesreiniger

Máár… er is verbetering op komst. Sinds vorige week hebben wij twee Bulgaarse schoonmaaksters. De keukenkastjes glommen na hun eerste poetsbeurt als nooit tevoren. En al bij de eerste stap in onze hal kwam me een zweem tegemoet van frisse lucht en ecologische allesreiniger.

Er is een ding erg ongemakkelijk: de schoonmaaksters komen op een dag en een tijdstip waarop ik thuis ben. Ik probeer dus niet in de weg te lopen en ze er ondertussen van te overtuigen dat ik geen luie, verwende Gooische snob ben. Ik maak lekkere cappuccino’s voor ze en overlaad ze met complimenten. Met succes, want de oudste van mijn twee schoonmaaksters vertelde me al in gebrekkig Nederlands hoe ‘blai’ ze is om voor mij te werken, omdat ik zo ‘lef’ ben (lief, denk ik. Hoop ik).

Hersenbeschadiging

Ze zijn niet alleen fan van mij. Ook Maxime heeft hun hart gestolen. Na veel geknuffel en Bulgaarse woordjes vertelde ik ze dat Maxime te vroeg is geboren. En een hersenbeschadiging heeft. Dat ze motorische beperkingen zal hebben. En dat we niet precies weten hoe haar en onze toekomst eruit ziet.

De stofzuiger ging uit. De dweil werd tegen de muur gezet. De Bulgaarse schoonmaaksters stopten met hun werk. Er waren belangrijkere dingen te doen.

Voor ik het wist stonden we met zijn drieën, hand in hand, om Maxime heen. De oudere schoonmaakster sloot haar ogen en prevelde Bulgaarse woordjes. Legde haar hand op mijn hart, en daarna op die van een verbaasd kijkende Maxime. Ik verstond niets van wat er gezegd werd, maar moest huilen van zoveel liefde en compassie. Van twee mensen die ik nog maar anderhalf uur kende. In mijn huis hangt nu een zweem van frisse lucht, allesreiniger en, vooral, hoop.

2 Comments

  1. Wat moet dat een bijzondere ervaring zijn geweest!

    En wat heerlijk luxe, niet 1 maar 2 schoonmakers! Wauw tikkie jalousie hier!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.