Goed genoeg

Een blog over perfecte plaatjes versus vage polaroids.

Ik was 33 toen ik dacht dat ik het wel onder de knie had, het leven. Met menig persoonlijk drama achter de rug, een netwerk vol (door mij) versleten therapeuten, een boekenkast gevuld met zelfhulpboeken en een behoorlijke lijst afgewerkte cursussen, workshops en online trainingen kon ik alles aan. Met mijn mensenkennis en levenswijsheid. En toen werd op 4 september 2018 mijn dochter Maxime geboren. Met een hersenbeschadiging.

Ik hoef je niet uit te leggen dat ons leven er sindsdien compleet anders uit ziet. Terwijl je normaal gesproken ‘vertrouwt’  op de normale gang van zaken (een kind is meestal gezond en ontwikkelt zich meestal volgens een bepaald patroon) weten wij niet goed wat ons te wachten staat. Maxime werd geboren met veel vragen. Kan ze ooit contact met ons maken? Praten? Kan ze van de sondevoeding af?

Bijna een jaar later hebben we op veel vragen antwoorden, maar is de toekomst nog steeds onzeker. Ja, ze kan contact met ons maken (en hoe!). Ja, ze kan later praten. En ja, ze is van de sondevoeding af. Toch weten we dat ze motorische beperkingen zal hebben. Er zijn nieuwe, iets kleinere vragen bijgekomen. Kan ze later een trap op lopen? Kan ze naar een ‘gewone’ school? Naar zwemles?

Het lukt mij niet altijd goed om met deze onzekere toekomst om te gaan. Daarom schakelde ik een professional in. Iemand met veel ervaring met ouders van kinderen met een beperking. (Ben je vader of moeder van zo’n kindje? Dan raad ik je écht met een professional te gaan praten, ook als je denkt dat het niet nodig is. Het is een hele kluif om hiermee om te leren gaan).

Bij mijn psycholoog leer ik een aantal dingen. Ik leer om stil te staan bij hoe blij ik ben met Maxime en haar ontwikkeling. Zij ontwikkelt zich beter dan we ooit hadden gedacht; en ik voel een dankbaarheid waar je u tegen zegt.

Het perfecte plaatje

Aan de andere kant heb ik nog steeds moeite met het ‘plaatje’.  Het perfecte toekomstbeeld dat ik blijkbaar voor ogen had. Ik leer stap voor stap hoe ik dat plaatje moet loslaten en vervangen door, tsja, door niets eigenlijk. Er is geen plaatje van onze toekomst. Ik kan hoogstens een dagelijks kiekje maken, een polaroid die later zal vervagen. En ‘perfect’ moet ik uit mijn vocabulaire schrappen. Want wij hebben niets meer aan dat woord (wie heeft daar  überhaupt iets aan?).

Levenslessen

Goed genoeg is het nieuwe perfect. Het is een van de vele harde, maar ook hele mooie levenslessen die ik tegenwoordig dagelijks op mijn pad krijg. In de kamer van de psycholoog, thuis op de bank, maar ook op onverwachte momenten. Zo riep mijn oudste dochter laatst, toen ik haar net naar zwemles had gebracht: ‘Dag lieve mama die niet lekker kan koken!’ En ik dacht: verdomd, ze heeft gelijk, die eigenwijze dochter van mij. Ik kan niet goed koken, maar ik ben wel een lieve moeder. En dat is goed genoeg.

1 Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.