Gymles

De ochtend liep fout. Er was een baby die opeens om 5 uur al een fles wilde, er waren twee ouders die daarna weer in slaap vielen en vervolgens de wekker uitdrukten, er was een kleuter die het niet eens was met haar (enige schone) outfit, en er was een lekke fietsband. Na een hoop gechagrijn en gehaast liep ik mopperend met de kleuter naar school. Tot ik me besefte hoe normaal mijn gezin is. Met haast en gemopper.

Normale momenten zijn voor mij, en voor ons als gezin, heel bijzonder geworden. Want we weten dat de toekomst van Max er (iets) anders uit zal zien dan normaal of gemiddeld.

En dat doet iets met je. Als ouder. Ik kan niet zeggen dat ik er nog steeds verdrietig om ben (al zijn er echt wel moeilijke momenten en had ik het uiteraard allemaal liever anders gezien). Maar inmiddels houden we zoveel van ons altijd vrolijke poppetje dat het verdriet erbij verbleekt. En we zijn enorm dankbaar voor het feit dat ze het zo goed doet. Tot nu toe worden de kinderartsen stil van haar (want de statistieken kloppen nu niet meer) en de revalidatieartsen enthousiast. En dat is precies waar we, een jaar geleden, alleen maar van konden dromen.

Het verdriet, de onzekerheid, de angst, de liefde en ook de dankbaarheid hebben mij een beter mens gemaakt. Kwetsbaarder en veel gevoeliger. Maar ook vrolijker en meer betrokken. Als ouder van een kind met een beperking leer je dat de steun en hulp van anderen zo ontzettend nodig is in het leven. Je leert dat we eigenlijk elkaar allemaal keihard nodig hebben. Als buurt. Als stadsgenoten. Als maatschappij. En als lotgenoten op deze ronddraaiende planeet (ja, ik ben ook heel filosofisch geworden).

Gymmen met een beperking

Laatst had ik een gesprek met een mede-cp-moeder. Ze vertelde dat haar kind met cp, na een paar jaar op een reguliere basisschool te hebben gezeten, toch het advies kreeg om naar een ‘speciale’ school te gaan. Niet omdat ze het reguliere onderwijs niet aankon. Nee, dat niet. Het meisje was alleen motorisch aangedaan, verstandelijk was ze helemaal oké. Maar doordat ze motorisch niet zo sterk en snel was als de andere kinderen, leunde ze weleens op een van haar klasgenootjes tijdens de gymles. Of ze pakte iemands hand als ze haar evenwicht verloor. En dat was niet de bedoeling, aldus de betreffende basisschoollerares.

Nu wil ik deze lerares een les meegeven. Iedereen, ook jij, zal weleens iets meemaken waardoor je even wankel in het leven staat. Waardoor je keihard de steun van een ander nodig hebt. Omdat je het simpelweg niet alleen kunt. En als je dan met je kwetsbare en gebroken ziel de deur opendoet en een pan eten ziet staan (thanks Maaike!), of je komt thuis en je vindt lieve kaartjes op de deurmat, of je krijgt een arm om je heen op een moment dat je het niet meer ziet zitten: dan voel je liefde. Ook al dacht je dat je dat nooit meer zou kunnen voelen.

Mijn conclusie na een verdrietig en onzeker eerste levensjaar van mijn lieve Max: liefde wint altijd terrein. Hoe hard, hobbelig, mistig en grauw dat terrein ook is. Laten we onze kinderen, verdorie, op zijn minst leren dat ze niet alleen op dat terrein staan.

1 Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.