Heb je te maken met verlies, trauma of ander verdriet? Dit is wat ik je wil zeggen

In dit artikel: de vijf adviezen tijdens verlies, trauma en ander verdriet. Deze tips hebben mij het meest geholpen!

Hoe doe je dat? Hoe hou je het vol? Het zijn vragen die ik regelmatig heb gesteld aan anderen (bijvoorbeeld aan moeders van een kind met een beperking). Als je leven overhoop gegooid is, klamp je je maar al te graag vast aan tips en adviezen die íets van beterschap beloven. Inmiddels krijg ik zelf steeds vaker dat soort vragen. In dit artikel: vijf adviezen bij verlies, trauma en ander verdriet. Dit zijn de tips die mij het meest hebben geholpen om (te proberen) het leven te accepteren, hoe het ook loopt.

Je kunt alleen jezelf veranderen

Allereerst ga ik je uit de droom helpen. In negen van de tien gevallen wordt ‘het’ (wat dat bij jou ook is: het verlies van een dierbare, een onverwachte wending bij het krijgen van een kind, een gebroken hart, een ziekte of aandoening) niet beter. De factor die jou nu het leven zuur maakt, blijft gewoon zoals ‘ie is. ‘Het’ kun je niet veranderen, jezelf wél. Zoek het dus in jezelf.

Een voorbeeld: de hersenbeschadiging van mijn kind, en cerebrale parese als gevolg, kan ik niet veranderen. Ik kan wel veranderen hoe ik hiermee omga. Ik kan veranderen hoe ik kijk naar het leven met beperkingen. Ik kan besluiten waar ik me op focus (Op haar hersenbeschadiging? Of op haar kwaliteiten? 100 % focussen op mijn dochter? Of dat soms loslaten en me focussen op mezelf?). Ik kan zorgen dat de elementen in het leven waar ik wél controle over heb, nu zo goed mogelijk lopen (werk, voeding, huis, revalidatie, etc.) Want onzekerheid hebben we momenteel al genoeg!

Probeer je nergens aan vast te klampen. Dit is hét moment om je eigen pad te volgen

Ik maakte me hier zelf regelmatig schuldig aan: vastklampen. Of je je nu vastklampt aan je partner, een of andere professional, een arts, diagnose, prognose, de ervaringen van een ander, een religie of filosofie: vastklampen is niet handig. Niets en niemand heeft de waarheid in pacht. Iedere situatie en ieder persoon is anders. Sorry, maar je moet het wiel dus helemaal opnieuw en voor jezelf uitvinden.

Door jouw verlies, trauma of ander verdriet heb je nu juist op een harde manier geleerd dat niets blijvend is. Alle situaties, wezens, omstandigheden en zelfs dna-cellen zijn altijd en eeuwig in verandering. Jezelf door iets of iemand laten inspireren is dus helemaal oke. Vastklampen kun je, als je dat nodig hebt, tijdelijk doen. Maar weet dat je op een gegeven moment moet loslaten, proberen, vallen en weer opstaan. Dit is hét moment om je eigen pad te volgen.

Let op je gezondheid

Na de eerste weken van ongeloof en, let’s be honest: pure depressie, wist ik dat ik mijn leven moest veranderen. En ik had direct het gevoel dat ik bij de basis moest beginnen: mijn voeding. Het heeft heel lang geduurd voor ik eindelijk iets met die gedachte ging dóen. Eigenlijk ben ik daar pas net mee bezig; ik heb inmiddels een orthomoleculair voedingsdeskundige in de arm genomen.

Dat gezonde voeding belangrijk is, weet iedereen. Maar in tijden waarin je veel van jezelf vraagt (fysiek of mentaal) is het éxtra belangrijk. Charlotte Labee schrijft over belangrijke voeding voor je brein. Ik raad je aan om haar te volgen en haar boek te lezen. Met voeding kun je, onder andere, je mindset veranderen.

Leer jezelf te uiten (op jouw manier)

Stress, verdriet, zorgen en negatieve gedachtes moeten eruit. Ik doe dat door te schrijven, en ik denk dat schrijven voor heel veel mensen een geschikt middel kan zijn om je gedachtes te ordenen, analyseren en los te laten. Maar niet iedereen is goed met woorden.

Misschien helpt praten met een psychotherapeut je op de been. Of lucht je je hart door te schilderen, fotograferen, kleien of iets anders creatiefs. Sporten of bewegen helpt ook. De mogelijkheden zijn eindeloos. Ga op zoek naar die activiteit/bezigheid die jou lichter laat voelen. Dan weet je dat je goed bezig bent.

Zoek gelijkgestemden

Het heeft bijna een jaar (!) geduurd voor ik het lef had om me aan te melden bij een Facebookgroep voor ouders van een kind met cerebrale parese. Ik vond het te heftig, was er nog niet aan toe, en was bang voor de confrontatie. Nu ben ik inmiddels al een paar maanden lid en het heeft me zo ontzettend veel gebracht. Alleen al de wetenschap dat ik niet alleen ben is, voor mij, goud waard. Probeer uit of jou dat ook helpt en zoek online of offline lotgenoten op.

Ga mediteren

En dan…. het kon natuurlijk niet ontbreken: mediteren. Het is inmiddels bijna een cliche maar het is waar. Focus je 10-15 minuten per dag op je ademhaling of doe een geleide meditatie. Zing desnoods een mantra (voelt suf, is het niet).

Ik heb me hier in het begin van ‘mijn proces’ lang tegen verzet. Wat ging een meditatie nou voor verschil maken? Werd mijn dochter er beter van? Loste ik er mijn problemen mee op? Maar ik merk nu dat het me rust geeft, dat het mijn concentratie verbetert, dat ik beter aanvoel wat ik nodig heb of wat ik ergens van vind. Allemaal belangrijke factoren die het leven nét even wat makkelijker maken. Dus, mijn advies; ga op dat kussentje zitten. De app Insight Timer is een fijne app vol (geleide) meditaties.

O ja! En dan nog iets. Een vriend van me kreeg, toen hij zelf te maken had met een groot verlies, zo’n mooie tip. Een vrouw zei tegen hem: “Je maakt nu iets vreselijks mee. Maar bedenk je dat je altijd een keuze hebt hoe je hiermee omgaat. Laat je het iets vreselijks zijn – of maak je er het beste van?” Ik denk daar nog dagelijks aan.

Heb je een vraag? Stel ‘m hieronder in de reacties. Je mag me ook altijd een mailtje sturen: info@lettersandlatte.blog. Ik ga daar, uiteraard, vertrouwelijk mee om.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.