Whisky, please. Over het leven met verdriet

Een blog over leven met verdriet, pijn of verlies.

Terwijl het buiten zonnig is, kinderen in zwembadjes spelen, en ijscomannen overuren draaien, is mijn zondag 23 juni op zijn zachtst gezegd serieus. Ik ben op bezoek bij een zieke vriendin die er net een chemokuur op heeft zitten en had vanmorgen een ernstig gesprek met mijn vader over de toekomst van ons jongste dochtertje. Geen vrolijke setting, daarom heb ik al 3 koppen koffie op (en had mijn vader het om 11 uur al over whisky).

Of het nu door pijn, verlies of ander verdriet komt: als het leven ‘een klap’ uitdeelt, ziet alles er anders uit. Compleet anders. Maar, en dit klinkt misschien gek: that’s it!

Want het leven mag er dan anders uitzien: jij bent nog gewoon jij. Jij kunt nog steeds van bepaalde dingen blij worden, je kunt nog steeds een rotbui hebben en flink chagrijnig zijn. Je kunt nog steeds ontspannen (al moet je daar soms wat meer moeite voor doen), en je kunt ondanks pijn en verdriet nog steeds genieten.

Kleine dingen

En dat laatste ga je, gek genoeg, steeds meer doen. Genieten van hele kleine dingen. Ik merk het dagelijks aan mezelf. Een kopje koffie, een boswandeling, een half uurtje babyzwemmen, op een zaterdag niets doen, thuis rommelen, een taart bakken… er is zo weinig nodig om écht te leven. Ik hecht minder waarde aan avontuurlijke Instagramkiekjes of perfecte Pinterest-plaatjes. Sowieso: wat is perfect?

Ik zou je dit mee willen geven. Zie deze blog maar als een hele harde klap (als je dat nodig hebt). En leef het leven zoals jij dat wil. Het is cliché maar waar: geniet van al het moois, liefs en kleins om je heen. Met of zonder whisky.

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.